Gisteren reed ik terug naar Zuid-Limburg voor de crematie van mijn tante. Een trieste situatie, want ze was pas 50 – maar ze moest het uiteindelijk opgeven tegen de kanker.
Een crematie is altijd extra heftig als er nog relatief jonge kinderen bij zijn; in dit geval mijn neefjes van in de twintig. Je ouders of echtgenote verliezen is altijd heftig, maar zeker als het veel te vroeg is.
Zelf had ik weinig contact met mijn tante. Ik zie mijn familie eens in de paar jaar ofzo, aangezien ze bij mijn pa thuis met z’n tienen waren en ik zo’n twintig nichtjes en neefjes aan die kant heb. Dat zijn er sowieso al te veel om bij elkaar op verjaardagen en dergelijke te komen. En als je dan ook nog eens uit de regio wegverhuist, wordt de drempel helemaal hoog.
Het is op zo’n moment wel weer confronterend – dat zulke trieste omstandigheden nodig zijn om de hele familie weer eens bij elkaar te krijgen.
Om heel eerlijk te zijn: ik herkende een paar van mijn neven enkel omdat ik wist dat de familie bij elkaar stond. Als ik ze ‘in het wild’ tegen was gekomen, zou ik er waarschijnlijk langs zijn gelopen…
Degenen van rond mijn leeftijd herinner ik me uiteraard prima; het gaat om de jongere neven, die ik alleen veel zag toen zij nog heel jong waren en hun gezichten nog niet zo’n duidelijke features hadden. Ik ben de op twee na oudste in de reeks, dus ik herinner me enkele nichten en neven vooral als baby of peuter. Dan is het best raar dat zij inmiddels zelf kinderen hebben 
De familie van mijn moeders kant ken ik dan weer veel beter. Die is veel kleiner en ze woonden ook bijna allemaal in hetzelfde dorp als wij.
Sommige mensen zijn echt super close met hun familie. Ik niet bepaald. Maar in zo’n situatie als gisteren ga ik me afvragen of dat erg is. Is het normaal dat je op een gegeven moment contact verliest met familie? En hoeveel invloed hebben leeftijdsverschillen, de omvang van de familie en fysieke afstand daar invloed op?
Ik ben dan ook wel benieuwd naar jullie verhalen. Hebben jullie vaak contact met ooms, tantes, nichten en neven? Sturen jullie elkaar kerst- en/of verjaardagskaartjes? Of herkennen jullie elkaar ook amper als je elkaar op straat tegen zou komen? En zit er verschil in de omgang met de familie van je vaders kant en die van je moeders kant?
Ik heb zelf best weinig contact met mijn familie. Een hoop woont in het buitenland, maar mijn nichtjes bijvoorbeeld (alleen vrouwen aan mijn moeders kan van de familie), spreek ik eigenlijk nooit meer. Ze waren nooit echt mijn type, en daarom heb ik er geen behoefte aan.
Mijn neven van vaderskant spreek ik wel nog af en toe (Jolmer was laatst nog bij ons wezen eten). Zij zijn dan ook grote nerds (ik ook), en met hun kan ik dan ook praten. Maar meer dan een paar keer per jaar is het ook niet. Al is het wel elke keer bere gezellig.
Erg vind ik het niet. Soms wel jammer.
Ik heb zelf een gespleten familie. Alles van mijn vaders kant is heel hecht. Dat merk je aan de familie bijeenkomsten. We zien elkaar minimaal een paar keer per maand. Of het is een verjaardag, of we zijn bij opa op bezoek in het verzorgingstehuis, of we gaan gewoon wat koffiedrinken… Het is altijd gezellig.
Bij mijn moeders kant ligt het anders. Daar zijn een paar ooms en tantes die ruzie hebben of hebben gehad of die het gewoon niet goed met elkaar kunnen vinden. Dit is naar mijn weten ook nooit uitgepraat. De ouders van mijn moeder waren het enige wat iedereen bij elkaar bond, maar bij het overlijden van hen is het uit elkaar gevallen. Ik zou niet zeggen dat we echt vreemden zijn, maar ik zie de familie van mijn moeders kant maar zelden.
Is het erg? Ik denk van niet. Je kunt het niet forceren en mensen niet veranderen. Ik denk dat het wel belangrijk is om af en toe een belletje te plegen om te kijken hoe het aan de andere kant is. Het blijft je familie. Maar als het gewoon niet klikt, of in jouwn geval, als de familie te groot is, kun je een hechte band niet forceren. Daar is ook niets mis mee.
Grote knuffel van mij!! heel triest als iemand zo jong overlijdt, hoe dicht of ver het ook in de familie is
ik heb eigenlijk alleen contact met mijn ouders en een beetje met een oom tante, die laatste eigenlijk alleen een kerstkaartje-verjaardagbelletje relatie zeg maar. Met de ouders van mijn moeder hadden we wel veel contact maar die zijn zo;n 12 jaar geleden overleden
Ik heb wel meer familie hoor, maar er zijn enige tientallen jaren geleden hele nare ruzies geweest en mijn ouders hebben gekozen om af te haken zeg maar, en daar nooit spijt van gekregen. Ik mis het ook niet, er zijn meer dan genoeg vrienden en kennissen, gekozen familie zeg maar.
Tja, je hebt je familie niet voor het uitkiezen, maar dat betekent nog niet dat je ze allemaal even leuk hoeft te vinden.
Fijn, dat je er was! Het doet goed om leed met zovelen te kunnen delen, ook als je “afstandelijk” bent. Ondanks je woonafstand ben je als nichtje dicht bij me, ook al laat ik dat misschien niet direct merken. De familieband blijft altijd ondanks de afstand en wordt versterkt in dergelijke (meestal zijn dat inderdaad droevige) omstandigheden, helaas. De ervaring leert mij, dat de contacten in kleinere families tussen neven/nichten intenser zijn dan in grote families. Het is daarmee niet bewezen dat de familieband dan hechter is. Stevige contacten kunnen ook wel negatief uitpakken en vaker leiden tot conflicten.