Het was weer eens zo’n zaterdag waarop iedereen tegelijk had besloten om iets te plannen. Zowel Mark als ik hadden een vrijgezellenfeestje en er was het aller-allerlaatste folkbal in de Musketon. Mijn moeder vierde echter ook haar 60e verjaardag, en combineerde dat met hun 40-jarig huwelijksfeest. Argh!

Meestal puzzel ik wel een plan in elkaar waardoor ik toch overal net even bij kan zijn, maar dat lukte nu helaas echt niet – de logistieke uitdaging van mezelf op één dag verdelen over Nijmegen, Utrecht en Voerendaal (Zuid-Limburg) was net iets te groot.

Met pijn in mijn hart zegde ik dus Yvonne’s vrijgezellenfeestje af. Normaal gesproken geldt bij mij ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’, maar hoewel de uitnodiging van mijn mammie later kwam, gaat familie altijd voor.

Dus arriveerde ik ‘s middags in het pittoreske Voerendaal. Heel grappig, om al die vrienden en collega’s van mijn ouders twijfelend naar me te zien loeren, en achter mijn rug om te horen: “Ohh… dat is Lenny, of niet?” Tsja, het is lang geleden

De locatie was lekker knus en gezellig, mét grote tuin met uitzicht op het Limburgse (en Duitse) heuvellandschap. En… met speeltoestellen!

Zwusje en ik hebben dus een groot deel van de tijd op de schommel vertoefd. Never grow up, hè Zwus?

En en en… Zwusje heeft me gevraagd of ik getuige wil zijn op haar bruiloft! Wat een eer!

Later die middag wandelden we met de hele groep nog een uurtje door de omgeving, om daarna te barbecuen.

Het feest duurde officieel tot 8 uur, omdat de locatie dan sloot. Om kwart over 7 nam ik toch al afscheid, om nog even in 2 uurtjes naar Utrecht te tuffen en alsnog een stuk van het bal mee te kunnen maken. Daar voelde ik me dan ook wel een beetje schuldig over. Maar gelukkig zijn mijn ouders niet van de dwingende aanwezigheid, die vinden het al heel leuk dat ik uberhaupt gekomen ben. Wat een lieve familie heb ik toch. <3  Daarom kom ik ook juist nog steeds heel graag bij ze langs!

Maar toch… ik had ook al geen liedje voor hen op de doedelzak gespeeld, wat ik had beloofd, omdat ik het instrument de dag ervoor bij de bouwer in Friesland had moeten achterlaten ter reparatie (ja ja, ik heb wat kilometers afgelegd in de afgelopen twee dagen). Dus ik voelde me wel een beetje Sjaak Afhaak.

Dat gevoel was echter snel genoeg weg toen ik de dansvloer opstormde. Voordat ik de ingang had bereikt waren al een stuk of 8 mensen me om de hals gevallen en had ik moeten beloven die avond ab-so-luut een dansje met hen te doen.

Dat was ook een beetje het thema van de avond. Omdat het het allerlaatste bal op die locatie was, was zowat heel balfolkend Nederland komen opdagen. Naast een overvolle vloer resulteerde het in de aanwezigheid van heel veel mensen die je al lang niet had gezien en waar je zéker weer even mee wilde dansen. Maar ja, de avond is veel te kort om je hele balboekje af te kunnen werken en sowieso is het een uitdaging om tussen 300 man juist die éne persoon te spotten.

Alle verzoekjes voor mazurka-reserveringen heb ik dus maar afgedaan met een “graag, maar alleen als je op dat moment in de buurt bent”. De strategie ‘grijp een geschikt persoon in de nabije omgeving zodra een nieuw dansje begint’ werkt in deze omstandigheden namelijk veel beter

Desondanks heb ik met heel veel mensen weer eens heel fijn kunnen dansen. Alleen jammer van het strikte, vroege einde: klokslag half 1 de muziek uit en lichten aan, waarna we er bijna letterlijk uitgebezemd werden door de locatiebeheerders. Nog even naar de wc? Niks d’r van, oprotten en snel!

Da’s dus ook de reden dat er geen bals meer op deze locatie gehouden kunnen worden. (Dus mocht iemand nog een grote locatie in Utrecht weten met een vloer geschikt voor dansen, die geen rib uit je lijf kost om af te huren – we houden ons aanbevolen!) Maar er was dus geen fijne sessie, waarop ik nog even met die laatste personen op mijn lijstje kon dansen.

Volgende keer beter. Het was hoe dan ook een gezellige dag met een superfijne afsluiting!