Mijn tweede werkdag.
Ik: “Waar ligt de imbussleutel zodat ik mijn bureau lager kan zetten?”
Ik word uitgelachen. Daar zijn hier uiteraard mensen voor…
Mijn werktelefoon gaat voor het eerst over.
Beller: “Hello, I noticed on your LinkedIn profile that you do SEO for the Radboud University. Can I interest you in our software?”
“….”
Ik, via de telefonische helpdesk: “Ik probeer mijn startmenu aan te passen maar daarvoor heb ik blijkbaar administratorrechten nodig?”
Systeembeheer: “Als je een extended werkplek met admin rechten wil, moet je baas toestemming geven.”
Ik (roepend door de kamer): “Baas, mag ik admin rechten?”
Baas (terugroepend): “Ja, al mijn medewerkers moeten alles kunnen doen!”
Systeembeheer: “Ik heb het gehoord, ik ga het in orde maken. Vraag even aan je baas dit per mail te bevestigen, anders krijg ik op mijn kop.”
Baas: “Ik zie dat je vrije dagen aan het aanvragen bent. Stem het wel even af met je collega’s, ik klik altijd zonder te lezen op ‘goedkeuren’.”
Het is toch even wennen… XD
En verder herinnerde ik me spontaan mijn oude studentnummer. 9708324. Dik 10 jaar lang niet aan gedacht, nu kwam het ineens ongevraagd naar boven borrelen. De werking van mijn hersenen blijft mysterieus.
“Ik: “Waar ligt de imbussleutel zodat ik mijn bureau lager kan zetten?”
Ik word uitgelachen. Daar zijn hier uiteraard mensen voor…”
Wat een luxe! Als ik hier niet zelf de onderhoudsmonteur ga uithangen, wordt de apparatuur helemaal niet verzorgd…
Ja, ik was ook helemaal verrast dat we op mijn werk ook iemand hebben die je stoel en tafel goed instelt. Helaas krijg ik als tijdelijke kracht niet zo’n kek pasje en moet ik me de komende maanden braaf binnen laten piepen door de receptioniste…