Het leuke van een ambachtengroep zijn, is dat je dingen voor elkaar kunt maken. Onze smid is bijvoorbeeld erg goed in metalen objecten produceren, maar van kleding heeft hij minder kaas gegeten. Een aangezien hij zijn katoenen shirt met machinaal borduursel van mij niet meer mag dragen nog wel een shirt kon gebruiken, naaide ik voor hem een ‘cote’ – een tuniek in een vorm zoals hij in de late middeleeuwen veel door ambachtslieden werd gedragen.

Je ziet hieronder heel goed hoe de cote eigenlijk alleen uit een rechthoekig voor- en achterpand bestaat, opengeknipt tot aan de taille, waar vervolgens (net als tussen de zijkanten) grote driehoeken van stof in zijn gezet.

In het voorpand is ook de ingezette driehoek doormidden geknipt, zodat er een split is ontstaan. De openvallende flappen kunnen zo eventueel omhooggeklapt in de riem worden gestopt, mochten ze in de weg zitten tijdens de uitvoering van de ambacht.

Omdat ambachtslieden in de middeleeuwen heel eenvoudige (maar ook weer geen armoedige) kleding droegen, heb ik gekozen voor een gewone grijze wol, die ik vond bij een standje op Castlefest. Wel een superdunne, want een smid heeft het al warm genoeg als hij zo dicht op het vuur staat! Wol is dan ook een hele goede bescherming, want vonkjes die op de kleding landen gaan vanzelf uit omdat wol niet zo snel vlam vat.

Maar ja, een grijze tuniek is wel héél erg saai. En omdat ik toch een beetje eer van mijn werk wilde, heb ik met twee kleuren woldraad, door middel van een haringgraatsteek, een borduursel langs de (met linnen gevoerde) boord en de mouwen gemaakt.

Eigenlijk hoor je werkkleding niet te versieren, maar dit kostte me maar 2,5 uur (en ervaren middeleeuwse borduursters vast nog minder) dus zo onwaarschijnlijk is het niet dat iemand de moeite zou hebben genomen om deze cote op te leuken.

De split bij de hals kan desgewenst ook nog met een fibula worden dichtgespeld. Maar die mag hij zelf smeden

Ik had geen bij de wol kleurend katoenen garen in huis, dus heb ik, extra authentiek, woldraad gebruikt om de naden en zomen te naaien. De draad heb ik verkregen door deze één voor één uit restanten van deze stof te rafelen. Een heel karwei!

En het is erg frustrerend dat woldraad zo snel breekt. Zelfs na waxen bleef hij continu breken, omdat je tijdens het naaien steeds opgefrotte plukjes wol op de draad krijgt, die dan achter de opening blijven hangen waar hij doorheen hoort te glijden. Daardoor kost alles met de hand naaien nog veel meer tijd… :-S

Maar het resultaat is altijd zo mooi… je ziet de stiksels namelijk zo goed als niet, omdat de draden wegvallen in de stof. Hieronder een close-up van de binnenkant van een zoom – kun je je voorstellen hoe weinig je er aan de buitenkant van ziet (klikbaar):

Wel jammer dat ik er geen Millennyum Make-labeltje in mocht naaien… da’s dan weer niet authentiek.

Hopelijk is Leander er blij mee, en schroeit hij niet gelijk eerstvolgende evenement een gat er in

Bestede tijd: 30,5 uur (exclusief passessies)
Kosten: €32,- voor 2,2 meter wol (en dat was krap aan!). Het gekleurde wolgaren en het linnen had ik nog liggen.