Vandaag was de begrafenis van Mark’s oom. Een trieste bedoening, want zo oud was hij nog niet: een hartstilstand op zijn 61e.

Dan ga je toch wel weer even nadenken. Het had ook onze vader kunnen zijn.
Het verdriet dat ik voelde tijdens de afscheidsceremonie was dan ook vooral het medeleven met Mark’s tante en nichtjes.

Ik ben zo blij dat ik een goede band heb met mijn ouders en zusje. Ook al zie ik hen niet zo vaak, we doen toch regelmatig leuke dingen met z’n allen buiten de verjaardagen en feestdagen om.

En ik ben ook blij dat ik aan de kant van Mark’s familie ineens initiatieven zag ontstaan om periodiek iets met de hele familie te gaan doen. Zo brengt een verlies mensen toch weer dichter bij elkaar.