Nadat ik mezelf zowat een week thuis had opgesloten om te hobbyen, werd het tijd om er even uit te gaan. Aangezien de Vierdaagsefeesten in volle gang zijn en ik daar wel iets van mee wilde krijgen, maar geen zin had om verdrongen te worden tussen de mensenmassa’s, leek het me een goed idee om te gaan funshoppen op maandagochtend. Winkels open, maar nog niet zo druk in de stad. Zo gezegd, zo gedaan.

En what fun it was…

Nou ja, afgezien dan van die paniekaanval-situaties, wanneer bijvoorbeeld links van me een draaiorgel aan het tetteren was en rechts van me een grijpautomaat in kermisstijl “KOMMAARKOMMAARKOMMAARRRRRR” loeide. Of alle podia met Nederlandstalige hoempapa-hits op volume 12. Brrr…. snel weer de winkels in!

Allereerst vond ik twee superschattige jurkjes. Omdat ik niet kon kiezen, ze niet heel duur waren en ze qua patroon toch best anders zijn, kocht ik ze gewoon allebei. Dat hoort nu eenmaal bij funshoppen!

Ook scoorde ik twee rokken:

 

Funshoppen is verder geen funshoppen als ik niet ook ergens een leuk hoedje vind.

Bij de tweedehandswinkel kocht ik voor slechts €1,25 een houten kapstokje, dat volgens mij bedoeld is om kopjes aan te hangen, maar wat ik uitstekend kan gebruiken als display voor mijn kaartgeweven armbandjes en sleutelhangers, om ze te verkopen op evenementen.

Ow, en wat een ont-zet-tend geweldige stoel kwam ik tegen! Ik heb er zeker tien minuten naar staan kwijlen, me wanhopig bedenkend waar in huis er nog ergens plek zou zijn voor dit prachtexemplaar. Maar ik kon écht helemaal niks verzinnen, dus ik heb mezelf weer zonder stoel de winkel uit geschopt… No fun. :’-(

En dan is er nog de houten kast. De gróte houten kast. Waar ik gelijk verliefd op werd toen ik ‘m zag. Misschien kwam het doordat ik net die leuke stoel had moeten laten staan. Maar ik moest ‘m gewoon hebben. Ook daar hebben we eigenlijk geen plek voor, maar hij kan best die saaie, lelijke Billies in de woonkamer vervangen.

Ik vreesde dat hij van de winkel zelf was, omdat er allerlei koopwaar in stond en er geen prijskaartje op zat. Maar nadat ik de stoute schoenen had aangetrokken om te vragen waar zij ‘m vandaan hadden, antwoordde de verkoopster dat alles in haar winkel te koop was, dus ook de kast! Woehoe!

Dus heb ik een aanbetaling gedaan en afgesproken dat ik deze week een keer met de auto langsrijd om hem op te halen. Zonder het met Mark te overleggen. Ik ga nu dus gauw mijn puppy-eyes oefenen voor als hij straks thuiskomt… O:-)