De laatste tijd komt er steeds meer commentaar op extreem dunne modellen. We realiseren ons dat ons beeld van wat ‘mooi’ is en hoe je ‘hoort te zijn’, ontzettend vertekend wordt door de media en dat dat een negatieve impact heeft op ons zelfbeeld.
Een goede ontwikkeling. Maar zouden we het niet breder moeten trekken? Laten we zeggen: naar de muziek?
Stiekem is ons beeld van hoe muziek hoort te klinken, wat een goede zangeres is, etc. namelijk ook behoorlijk vertekend. Want hoe is het editen van opnames voor een cd anders dan het photoshoppen van modellenfoto’s voor in de bladen?
Ik merk dat ik onze eigen muziek en cd heel erg vergelijk met wat er in de winkel te koop is aan popmuziek-cd’s. Dat moet ik natuurlijk niet doen, want daar word ik alleen maar ongelukkig van omdat die standaarden voor mij onhaalbaar zijn. Dat soort muziekopnames zijn compleet gladgestreken en alle oneffenheden zijn er uitgepoetst.
Wat dat betreft is het heel verhelderend om af en toe naar andere, minder professionele opnames te luisteren. Zo luister ik tegenwoordig regelmatig naar Celtcast en daar komt vanalles langs – van (semi-)professionele opnames tot meer amateuristisch thuiswerk. En dan hoor je daar ineens wél dat ook niet alle bands even strak in het ritme spelen. Dat de zangers en zangeressen af en toe wiebelen rondom een toon. Desondanks vindt men het blijkbaar goed genoeg om uit te zenden!
Heel geruststellend. Misschien ben ik dan toch goed genoeg om voor anderen muziek te maken… want daar twijfel ik nog steeds aan.
Van de ene kant vind ik het geweldig als mensen onze cd willen kopen, van de andere kant denk ik dan altijd: “Oh nee, dan gaat het wel heel erg tegenvallen als ze hem thuis afluisteren!” Wat dat betreft blijft het een eeuwige strijd tussen wat algemeen verkondigd wordt als ‘de standaard’, versus ‘goed genoeg’ om het leuk te maken voor veel mensen.
Ik weet niet of het me ooit zal lukken om echt tevreden te zijn over mijn muzikale kwaliteiten. Dat ligt ook aan mezelf; ik zal altijd een perfectionist blijven, die vooral ziet hoe dingen nog beter zouden kunnen.
Misschien moet ik mezelf dan maar verbeteren op een ander vlak: leren accepteren dat niet alles perfect kan of hoeft… maar dat gaat nog een hele uitdaging worden.
Heh, een stukje wat Tim ook had kunnen typen denk ik. Wat ik tegen hem, en tegen mezelf in soortgelijke situaties, wel eens zeg:
Natuurlijk zijn er altijd mensen beter dan jij. Deze mensen hebben hun hele leven toegelegd op #. Jij doet # erbij omdat je het leuk vind. Pas als je van # je leven maakt, mag je je vergelijken met die mensen. Tot die tijd mag je je alleen vergelijken met mensen die een gelijke insteek hebben als jij.
En negen van de tien keer, kom ik er dan helemaal zo slecht niet vanaf. En dat geldt voor jullie net zo!
Bij dans is het soms andersom: een professional danst wat ‘m opgedragen wordt en gaat om 17:00 naar huis; een amateur met passie heeft oneindig de tijd om elke beweging te perfectioneren en gaat daarna ‘s avonds thuis op YouTube ook nog eens zitten zoeken en praat met andere amateurs die van andere docenten met een andere insteek les gehad hebben etc.
Er zijn zelfs dansdocenten die liever met amateurs werken dan met professionals.
Het is best lastig om een leuke cd te vinden die niet in het standaard-genre van bijvoorbeeld de Media-Markt valt. Als je op Castlefest rondloopt hoor je die muziek overal, en het is natuurlijk superleuk als je die muziek mee kan nemen naar huis. Thuis wil je er ook naar luisteren, maar aan zo’n cd komen is best lastig. Je moet zo’n band ook maar net bij naam kennen om hun website op te zoeken, bijvoorbeeld.
Daarnaast sta je live te spelen en zorg je voor een heleboel sfeer op het evenement zelf. Mensen met een ongetraind oor zullen hooguit een valse noot eruit halen (en soms niet eens dat), maar horen echt niet dat je riet oud begint te worden of je een vage hijger in je doedelzak hebt zitten. Ze vinden je leuk want ze hebben je gezien, en zien bij het luisteren van de cd hun eigen herinneringen aan een leuk evenement ook weer terug. Ze steunen jullie graag door een cd te kopen, en kopen daarmee een geweldig middel om de sfeer van Castlefest te herbeleven in hun herinneringen. En dat kunnen een heleboel andere bands niet altijd zeggen. Hoe goed ik Muse ook vind, ik heb ze nog nooit live gezien.
Ik vind het persoonlijk een enorme afknapper als Mainstream Band X live gewoon knettervals speelt en ik meet mijn waardering voor een muzikant aan meerdere criteria: hoe goed zijn ze live, hoe leuk is de show, en (voor muzikanten die hun eigen muziek schrijven) hoe zit hun muziek in elkaar?
Jullie staan daar live maar mooi een heel mooie sfeer te maken, dus wat dat betreft zit je al meer dan goed. Daarnaast geven jullie een hoop jeu aan traditionele muziekstukken, dus chapeau! Ik ben een fan! (Helaas nog CD-loos, maar dat komt volgende keer wel goed.)
Oh, wat herkenbaar! Niet qua muziek maken (want dat heb ik helaas nooit geleerd en nu wil het niet meer zo) maar ook op andere gebieden zijn dit soort sentimenten herkenbaar.
Maar ik ben het helemaal eens met wat Jojo zegt!
Er zijn altijd mensen die het beter kunnen en doen, er zijn altijd mensen die het minder goed kunnen en doen, er zijn mensen die het niet eens durven te doen. Maar als jij er lol in hebt, er energie van krijgt en je blijft ontwikkelen, dan ben je toch al gewoon Goed Bezig?
En dat er mensen je CD kopen, blijven staan om te luisteren, complimenten geven en/of geld in het doosje gooien geeft toch al wel aan dat jullie spel gewaardeerd wordt. Dus ja, dan ben je goed genoeg om voor anderen te spelen!
Dankjulliewel voor de bemoedigende woorden en bijval :-*