Gisteravond had ik alweer mijn laatste zangles.

(Huh, zangles? Deed je dat ook al? Ja, maar slechts een paar lesjes hoor. En juist in de zomervakantie, omdat dan mijn andere cursussen stil liggen en ik dus wat meer tijd had. )

De insteek was om een paar leerpuntjes mee te pikken die ik kan gebruiken tijdens het samen met de draailier zingen. Ik heb altijd al een redelijk zachte stem gehad (op de kleuterschool noemden ze me zelfs “het meisje met het zachte stemmetje”…) en ik wilde leren hoe ik meer volume kan krijgen, zonder dat ik mijn stem daarmee verpest, zodat ik in ieder geval niet word overstemd door die draailier.

Opvallend genoeg hebben we maar weinig aan het volume gewerkt. Volgens mijn zangdocent zat dat best goed. Ik moest alleen meer durven. En daar zit inderdaad wel wat in. Want ik had het idee in mijn hoofd dat hoe harder ik zing, hoe minder mooi het klinkt. En dat ik mijn stem verpestte als het moeite leek te kosten of ging kriebelen. Maar dat valt dus blijkbaar heel erg mee.

Wat hij me ook als tip gaf, is om de woorden duidelijker uit te spreken, alsof ik echt een verhaal vertel. Want zo kan ik beter de emotie achter het lied overbrengen (en het is net als bij acteren: je moet een beetje overdrijven om het duidelijk te maken). En ook dat hielp inderdaad.

Maar wat hij me vooral heeft meegegeven, is zelfvertrouwen! Zingen blijft toch veel enger dan een instrument bespelen. En ik twijfel nog steeds of ik wel een goede zangeres ben. Ik weet dat ik beter zing dan gemiddeld, maar ook dat ik nooit een professionele carrière hoef te ambiëren. Maar waar in dat tussengebied zit ik dan?

Mijn zangdocent was in ieder geval structureel heel positief en enthousiast over mijn zang. En of dat nou 100% gemeend was of ook deels een lesgeef-truc, het werkt toch wel… Ik durf nou veel meer en weet dat ik me niet hoef te schamen als ik zing.

Bij het afscheid nemen zei hij zelfs dat ik hem geïnspireerd heb om weer meer zangles te gaan geven. Blijkbaar was ik de enige leerling die hij in de afgelopen 4 jaar heeft gehad. En hij vond het zo leuk om te zien hoe ik dingen oppikte. Aw…

Dus nu gaan we zien of het inderdaad heeft geholpen. Zingen samen met de draailier blijft toch nog steeds een uitdaging, omdat die niet zo flexibel is wat betreft hoogte. En ik heb wel gemerkt dat het erg belangrijk is dat ik zing in het bereik dat mij prettig ligt. Ik haal weliswaar bijna 3 octaven, maar in de hoogte is het gewoon niet lekker zingen. Desondanks zal ik me deels aan de draailier moeten aanpassen. Dus moet ik ook letten op de nummers die we kiezen, en in hoeverre die voor beiden goed te doen zijn. Ik ben benieuwd wat we er van kunnen maken!