Deze week hebben mijn programmeur/designer en ik eindelijk het traject ‘nieuwe website’ officieel afgerond. Er zijn sinds de livegang nog diverse aanpassingen, verbeteringen en bug fixes aan mijn Alice in Wonderland website doorgevoerd, waaronder een flinke verkleining van de afbeelding in de header, maar nu is het to-do lijstje daadwerkelijk op!

Nou ja, het werk is nooit af natuurlijk, maar vanaf nu kan ik het alleen.

Dat moest natuurlijk gevierd worden. En de ontwikkelaar moest bedankt worden. Het is een oud-collega van me, dus het contact was steeds prima en hij is extreem flexibel geweest richting mij. Want tsja, ik weet echt wel dat ik niet de makkelijkste klant ben… misschien zelfs wel één van de meest veeleisende. :-X
Ik heb in het verleden dan ook al meerdere ontwikkelaars versleten. De meesten renden gillend bij me weg of gaven het domweg op om aan mijn eisen te voldoen. Maar deze heeft het gelukkig met me uitgehouden tot het einde, ook al heeft hij er volgens mij veel meer tijd in gestoken dan vooraf geoffreerd (en, mezelf kennende, doe ik uiteraard alleen aan fixed-price-contracten…).

Naast het netjes betalen van de facturen, wilde ik dus iets extra’s doen. En wat is nou meer passend voor de livegang van een Alice in Wonderland site dan…. zelfgebakken ‘eat me’-muffins en een fles ‘drink-me’-wijn?!

Mjah, leuk idee, maar ik blijk dus zo slecht in de keuken dat ik zelfs een pakje voorgeprogrammeerde muffins kan laten mislukken. :-X

De instructie ‘voeg 150 ml water toe aan dit pakje poeder en roer’ doorstond ik nog wel. De instructie ‘plaats de muffins in het midden van de oven’ had ik wellicht iets serieuzer moeten nemen. “Want,” dacht ik: “ik moet 10 muffins bakken en er passen er maar 6 in een tray. Dus als ik ze met behulp van een tweede roostertje boven elkaar zet, passen ze tegelijk in de oven en da’s efficiënt!”

Het resultaat: enthousiast overgroeide muffins links, plat afgetopte & aangebakken muffins rechts. Zucht.

Ach, ik los dat dan creatief op. Wie zei dat ik ze alle 10 moest geven? Precies, niemand. Dus versierde ik de goed gelukte 6 exemplaren. En vooruit, voor de vorm beschreef ik de andere 4 ook, voordat Mark en ik ze zelf verorberden. Omnomnom!

De mooie zes* muffins stopte ik in een afsluitbaar bakje, dat ik decoreerde met een zelf gephotoshopt ‘Eat me’-label.

Ik had ook een fles wijn gekocht, die ik voorzag van een gelijksoortig ‘Drink me’-label.

Uiteraard ben ik vanochtend in de haast vergeten foto’s van het eindresultaat te maken, voordat ik de boel in een doos stopte en naar het postkantoor bracht. Nou ja. Hopelijk komen ze goed aan en vallen ze (letterlijk en figuurlijk) in de smaak!

 

* Okee, okee, vijf muffins. Maar als ze alle zes in het doosje hadden gepast, had ik die ene niet ook hoeven opeten. Dus.