Gisteren was ik boos. Heel erg boos. En gefrustreerd.

Meestal houd ik me in als ik boos ben en plaats ik mijn rants niet op social media. Maar ik moet me zowat iedere dag inhouden omdat mensen structureel domme of irritante dingen doen, en af en toe wordt het gewoon even te veel en moet het eruit. En dat gebeurde gisteren.

Het enige dat ik wilde, is dat mensen even zouden zeggen: “Joh, wat een domme actie van die collega. En wat vervelend dat het jou zo veel tijd heeft gekost. There, there… *pat on head*”.

In plaats daarvan kreeg ik vanuit meerdere kanalen een berichtje met de strekking: “Moet je die post niet achter een slotje zetten?”

En dat hielp niet bepaald. Daar werd ik alleen maar bozer van.

Dus die collega verspilt mijn tijd en jouw enige reactie is dat ik respectvol moet zijn naar die collega en er niet openbaar iets van zeggen??
Ik hield me al in door het niet rechtstreeks zo tegen haar uit te spreken. En geloof me, dat kostte moeite. Ik heb me er de gehele rest van de dag namelijk ontzettend gefrustreerd en gestresst door gevoeld. Verder heb ik in de post geen enkele naam of afdeling genoemd. Op dat moment was dat al het respect dat ik kon opbrengen.
Overigens heb ik (heel bewust) geen collega’s toegevoegd als vriend op Facebook en ik weet bijna zeker dat geen van hen mijn blog leest.

Natuurlijk weet ik rationeel gezien wel dat het niet handig is om in het openbaar iets onaardigs over een collega te zeggen, anoniem of niet, terecht of niet. Eventuele toekomstige werkgevers die mijn blog doorpluizen zullen dat vast ook niet heel erg prettig vinden. Inmiddels. nu ik weer rustig ben, heb ik de post dan ook afgeschermd.

En natuurlijk begrijp ik dat niemand het verkeerd bedoelde en iedereen de opmerking met de beste intenties maakte.

Maar weet je, ook al ben ik doorgaans heel rationeel, ik heb ook gevoelens. En ik zou het fijn vinden als mensen zich realiseren dat ook deze doorgaans sterke vrouw zich af en toe even kut voelt en dan een knuffel in plaats van kritiek nodig heeft. Kritiek krijg ik namelijk al genoeg van mezelf.

Dankjewel.