Na lang wachten was het gisteravond om half 8 eindelijk zo ver: mijn petekindje Josh is geboren!!

Josh groeide met een hoog tempo in Zwusje’s buik, waardoor was besloten haar eerder te halen dan de uitgerekende datum (10 september). Vrijdag moest mijn zusje naar het ziekenhuis, maar het was zo druk met ‘normale’ bevallingen, dat ze zondag pas echt met haar aan de slag konden. Frustrerend voor hen, maar het leverde wel een paar hilarische Facebook-filmpjes op van een zich vervelende ADHD-schoonbroer.

De bevalling zelf schoot ook niet echt op, want eigenwijze baby was eigenwijs en wilde er niet uit. Ondanks het toedienen van weeënopwekkers, kreeg mijn zusje geen persweeën en dus heeft ze het helemaal op eigen kracht moeten doen. Het was dus zeker geen makkelijke bevalling en even werd gevreesd dat het toch een keizersnede moest worden. Maar uiteindelijk is het toch gelukt en nu is alles goed met moeder en dochter!

De manier waarop ik het nieuws vernam, was wel even sip. Pappa Jurgen had blijkbaar zowat twee seconden na de geboorte zijn kant van de familie al ingelicht, en had het aan mijn moeder (die bij de bevalling aanwezig was) overgelaten om onze kant van de familie te informeren. Maar in dit digitale tijdperk gaat nieuws extreem snel, waardoor ik ineens in de groepsapp die was opgericht voor het regelen van Zwusje’s babyshower, allemaal felicitaties langs zag komen. “Gefeliciteerd, opa en oma! En jij natuurlijk ook gefeliciteerd, peettante Lenny! Wat een schatje is het, hè?” Euh… blijkbaar heb ik iets gemist? :’-(

Een half uur later vernam ik het alsnog officieel. En ben ik gelijk de auto in gestapt en naar het ziekenhuis in Maastricht gereden.

Wat dat betreft baal ik wel dat ik ver weg woon van mijn familie. Alle andere (schoon)familie was er uiteraard al lang toen ik aankwam (een beetje druk voor de kersverse ouders, zo vlak na de bevalling de hele familie met de neus er bovenop, maar ze kennen hun familie en hadden er al rekening mee gehouden dat ze die toch niet lang buiten de deur zouden kunnen houden. ).

Heel lang heb ik mijn Zwusje, schoonbroer en petekindje niet kunnen zien, want na tien minuutjes met Zwusje gesproken te hebben, moesten we de kamer uit omdat ze gewassen moest worden (nee, dat was nog niet eens gebeurd!). Na 40 minuten in de wachtkamer door te hebben gebracht, konden we nog 5 minuten naar haar toe. En toen was het alweer tijd om te gaan.

Om kwart voor 1 ‘s nachts was ik weer thuis. Bijna 3 uur rijden voor een kwartiertje contact dus, maar ja, dat doe je nu eenmaal voor familie. Dit is immers iets héél bijzonders.