Soms word ik echt helemaal gek van mezelf!

Gisteren had ik keuze uit meerdere dingen om te gaan doen. In Utrecht was een folkbal en in Nijmegen zou Bard & Company optreden in een café.

Op zich had ik wel zin om te gaan dansen. Maar ja, daarvoor moest ik helemaal naar Utrecht rijden. Terwijl ik daar zaterdagochtend ook al heen was gereden om de lapjesmarkt leeg te kopen (het was namelijk makkelijk te combineren met de cursus Arrangeren & componeren, waarvoor ik zaterdagmiddag in Zeist moest zijn).
Naar het optreden dan maar? Maar niemand kon mee, dus dan zou ik daar in mijn eentje gaan zitten. Was dat wel gezellig, of zou ik dan na een uurtje alweer de neiging hebben om af te taaien?
En eigenlijk was thuis met een kat en een bord friet op de bank hangen ook wel lekker… komende week heb ik bijna iedere avond wel wat gepland namelijk.

Maar nee, dan maar niks doen vond ik suf. Ik kon best in mijn eentje naar een optreden, want ik ben een zelfstandige meid, ha!
Van de andere kant: ik wist zeker dat ik op het folkbal wél sociale contacten zou hebben. Dan toch maar naar Utrecht rijden? Maar er zouden weinig bekenden heen gaan. Bovendien: benzinekosten.
Café dan maar, daar kon ik op de fiets heen. Maar was er in de kroeg wel lekker eten te krijgen? Misschien moest ik voor de zekerheid maar eerst thuis gaan eten.
Maar ik ken mezelf: dan blijf ik daarna op de bank hangen. Dus werd het toch optie couch potato.

En zo bleef ik van zaterdagavond tot zondagmiddag heen en weer stuiteren tussen opties. Zodra ik had besloten het ene te gaan doen, ging ik toch weer twijfelen over het andere. Argh!!

Gillend gek geworden van mezelf pakte ik de telefoon en belde ik Marion, om samen een uurtje te gaan wandelen. Het was immers heerlijk weer. En zo forceerde ik mezelf vast in de uit-huis-stemming.

Dat hielp. Eenmaal uitgewandeld voelde ik inderdaad minder behoefte om thuis te blijven hangen én was het inmiddels te laat om nog naar Utrecht te rijden. Dus hop, naar het café!

Daar bleek gelukkig inderdaad eten te krijgen. Geheel in de Ierse pub-sfeer bestelde ik een portie Irish stew en een Kilkenny en claimde ik een tafeltje met uitzicht op de band. En werd het genieten van de muziek! Dan blijkt in je eentje daar zitten eigenlijk helemaal niet erg.

Niet dat ik lang alleen bleef. In de pauze kwamen de bandleden bij me zitten. Eentje kende ik namelijk via via en het was een ander bandlid opgevallen dat ik wel heel veel nummers mee kon zingen, dus die kwam even kennis maken.
Verder had Mike inmiddels mijn sms’je gelezen en die besloot last-minute ook nog langs te komen, dus vanaf kwart over acht had ik permanent gezelschap.

Tegen alle verwachtingen in verliet ik pas om half 11 de kroeg en is het toch nog een geslaagde dag geworden. Schop-onder-eigen-hol-interventie: succes!