Na vrijdag een hoop voorbereidingen te hebben getroffen, was het zaterdag en zondag tijd om te klussen. Uiteraard had ik een mooi schema gemaakt. Dat ik uiteraard thuis had laten liggen. Net als de stofzuiger, EHBO-set, extra vuilniszakken, en een hoop andere dingen waarvan je je pas realiseert dat je het nodig hebt als het er niet is. Zucht. Blijkbaar is er een maximale hoeveelheid dingen die in je hoofd past.

Nou kon dat schema toch gelijk het raam uit, want zowat iedereen die binnen liep vertelde me dat ik al mijn plannen écht niet in twee weekenden ging redden… Oh.

Ik was blijkbaar erg optimistisch geweest over de tijd die schilderen kost. Gewoon een kwestie van hotseflots, spul op de muur toch? Maar dat gaat allemaal veel langzamer dan ik zou willen, zelfs al had ik er rekening mee gehouden dat de muren minimaal 2x gedaan moeten worden. De kinderen van de vorige bewoners hielden namelijk nogal van extreme kleuren. :-X

En de ouders hadden ook een bijzondere smaak, want alle deurposten zijn roze. En de muren op de benedenverdieping en gang boven hebben allemaal een roze zweem. Argh!

Dus nu heb ik maar de plannen bijgesteld en me erop gericht om in ieder geval de slaapkamer, woonkamer en hobbykamer volledig af te hebben als ik verhuis. En de rest desnoods later alsnog te doen.

Maar wat ben ik ontzettend blij met al mijn lieve vriendjes, die zich uit de naad komen werken om mij te helpen! Want zonder hen zou ik al lang een zenuwinzinking nabij zijn. Tot mijn stomme verbazing zijn er diverse mensen die zelfs 3 of 4 dagen komen helpen! Geheel uit zichzelf! Op zaterdagávond heb ik nota bene twee mensen last-minute nog voor de volgende dag kunnen regelen, omdat we zondag wat weinig mensen hadden. En andere mensen hebben, na dit weekend te zijn geweest, spontaan aangeboden donderdagavond en vrijdag ook nog extra te komen helpen, om het toch nog wat verder af te kunnen krijgen. Wauw. <3

Het is best moeilijk voor mij om al die hulp te accepteren. Normaal gesproken zou ik alleen mijn meest nabije vrienden en familie vragen. Andere mensen wil ik niet met mijn problemen belasten. Ik bedoel, als je niet eens ooit op elkaars verjaardag bent geweest, dan ga je die persoon toch niet vragen een complete vrije dag op te offeren om vervelende klusjes bij jou te komen doen? Maar nu heb ik de hulp toch maar geaccepteerd, omdat ik het echt nodig heb. En ik heb het hen niet eens gevraagd: ze boden het uit zichzelf aan!

Klussen is ook nog op een andere manier een uitdaging, namelijk dat je andere mensen volledig moet vertrouwen dat ze het goed doen. Zoals zomaar iemand anders een gat in je achterdeur laten zagen… (Maar het kattenluik zit er helemaal prima in. Dankjewel, Arjen! ).

Het helpt gelukkig wel dat klussen niet bepaald mijn forte is. Ik ben wel creatief, maar recht zagen en netjes verven zit niet in mijn bloed (ik blijf niet graag binnen de lijntjes ). Dus zelfs een taak als gaatjes vullen (OMG hoeveel gaten kunnen er in een huis zitten??) besteedde ik dankbaar uit aan Rinske, die oorspronkelijk restaurator van beroep is en zelfs centimeters brede gaten netjes heeft weten te dichten.

Het bleek overigens wel gevaarlijk om de klussers alleen te laten. Sta je in de bouwmarkt, krijg je dit geappt:

Komende twee weken zal ik dus ook de avonden in mijn nieuwe huisje doorbrengen, om vast wat extra dingen af te krijgen. Eén kamer moet nog een laag verf hebben en één kamer moet nog worden behangen voordat volgend weekend de vloer erin kan. En laminaat leggen heb ik nog nooit gedaan, dus ook dat gaat een uitdaging worden…