Na een week lang voorbereiden (alle Star Wars films eens in de juiste volgorde zien, zodat ik die familierelaties eindelijk snap ), was het tijd voor de meest recente toevoeging aan de reeks: deel 8, ‘The Last Jedi’!

Kees wilde wel mee en van tevoren zijn we lekker gaan uit eten. Helaas zo veel gegeten dat er daarna geen popcorn meer in mijn maag bij paste en ik de film snackloos heb uitgezeten, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wel was het scherm in de Vue wat aan de kleine kant naar mijn smaak – blijkbaar ben ik inmiddels wat verwend met de Cinemec en de nieuwe Pathé in Arnhem. Een bios in het centrum is makkelijk bereikbaar vanuit een restaurant, maar ik denk dat ik in het vervolg toch liever wat verder reis, totdat deze verbouwd is en ook weer mee kan doen.

The Last Jedi had voor mij wat minder de ‘wow-factor’ dan deel 7, maar hij scoorde op andere gebieden weer goed. Er zaten zeker verwijzingen in naar vroeger, maar een stuk minder. Deel 7 was voor mijn gevoel bedoeld als liefdevol verwijzen naar het verleden, deel 8 had als insteek ‘een nieuw begin’. Het loslaten van het verleden was niet alleen een thema in de film, maar volgens mij ook een hint naar hoe ze de films in de toekomst willen gaan invullen.

Inmiddels heeft Disney namelijk de touwtjes in handen, en dat zag je ook terug aan de schattige beestjes. Star Wars heeft altijd al maffe wezens gehad, van Ewoks tot de gehate JarJar Binks, dus dat is niets nieuws. Maar nu waren er de Porgs. Compleet nutteloos, behalve als comic relief, maar wel extreem schattig! Ik kan me voorstellen dat ook deze niet door iedereen gewaardeerd zullen worden, maar ik vond ze erg leuk.

(Oh en zag ik in de casino-scène nou verwijzingen naar ‘Disney villains’ zoals de Red Queen en Maleficent, of ligt dat aan mij en waren het gewoon allemaal mensen met rare kapsels…?)

Sowieso zat er veel leuke humor in de film. Bij een bepaalde scène moest ik echt keihard lachen in plaats van alleen zachtjes grinniken. Sorry, mede-biosgangers.

Waar ik echt heel erg blij om ben, is dat deze film wederom afrekent met de stereotype man-vrouw-verhouding (wat ook al in ‘The Force Awakens’ en ‘Rogue One’ te merken was). Riep Han Solo in een van de eerste delen nog “Take care of the princess!” naar Chewbacca, terwijl Leia al meermaals had bewezen zichzelf prima te kunnen redden, nu zijn de dames net zo sterk en aanwezig als de mannen en vervullen ze belangrijke posities, bij beide partijen. Zonder door te slaan naar ‘girl power’ overigens; het voelt gewoon veel beter in balans. (En het gaat ook steeds beter met het mixen van rassen, aangezien er nu ook een prominent Aziatisch personage aan de film is toegevoegd.)

Ook falen belangrijke personages regelmatig. Het risicovolle plan mislukt domweg. Ook verfrissend. Dat vond ik in Rogue One al.

Er zit heel veel karakterontwikkeling in de hoofdpersonages, zodat je hun handelen beter begrijpt. Vooral de relatie tussen Rey en Kylo Ren vond ik heel interessant.

De combinatie Rey/Finn begrijp ik echter nog steeds niet; ik kan hen echt niet als setje zien.

Benicio del Toro speelt ook een rol in de film en zijn personage vond ik weliswaar interessant, maar op de een of andere manier totaal niet passen in de Star Wars sfeer. Alsof je Star Wars aan het kijken bent en er af en toe een scène uit een andere film met Benicio del Toro erin, tussendoor komt. Maar misschien is dat gewoon het nadeel van bekende acteurs die vaak hetzelfde soort rollen spelen.

Hoewel de film de sluier een stukje verder oplicht na de vragen die in deel 7 werden opgeworpen, worden een hoop vragen nog steeds niet beantwoord, dus het is echt uitkijken naar deel 9!