Deze week is er een Summerschool kamp voor jonge accordeonisten. Ze hadden Rob gevraagd om gisteravond balfolkles aan de deelnemers te komen geven. Want het is natuurlijk wel leuk als je weet welke dansen horen bij de muziek die je speelt. En Rob had mij weer gevraagd of ik zijn lieftallige assistente wilde spelen. Want met z’n tweeën is het toch net wat makkelijker uitleggen en laten zien.

Natuurlijk wilde ik dat! Dit was gewoon weer zo eentje in het kader van ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan‘.

Dus reed ik gisteravond een uur en een kwartier naar Borculo, of all places, om daar gemoedelijk buiten op een grasveldje, onder begeleiding van wat meer ervaren accordeonspelers, de kinderen, jongeren en ook diverse volwassenen, de beginselen van de gigue, tovercirkel, andro en scottish bij te brengen. En een poging om de muzikanten uit te leggen wat het verschil is tussen een bourrée en een wals, als ze die willen spelen voor dansers.

Het uurtje dat ingepland was bleek verre van genoeg tijd, maar gelukkig waren de meeste mensen gemotiveerd en danste iedereen dapper door. De allerjongsten hadden er wel wat moeite mee en uiteraard ontstond in eerste instantie de gebruikelijke chaos bij de laatste doordraai in de tovercirkel, maar uiteindelijk slaagde iedereen er toch min of meer in om lekker te dansen!

Opmerkelijk was dat niemand moeite had met wisselen van rol. Dat mannen niet noodzakelijk leider zijn en vrouwen niet noodzakelijk volger, werd direct geaccepteerd en jongens dansten probleemloos met andere jongens. Sterker nog: we moesten mensen er zelfs van weerhouden om tijdens de tovercirkel continu van rol te wisselen, aangezien ze niet doorhadden dan ze dan ook even van plek moesten wisselen.

Voor ons was het ook leuk om te doen. Al dans ik de bourrée en de andro zelf zelden tot nooit, en heb ik nog nooit eerder dansles gegeven; ik bleek toch een hoop nuttige tips en aanwijzingen te kunnen geven.

Na afloop van de workshop hebben we met z’n allen nog wat dansjes gedaan, want de muzikanten vonden het natuurlijk ook erg leuk om te spelen. Maar daarna was het toch echt tijd om de flinke rit naar huis weer te ondernemen.

Belangrijkste eye-opener van de avond die Rob en ik hadden: OMG, we worden betaald om lekker met elkaar te mogen dansen! Da’s net zoiets fantastisch als betaald worden om met elkaar muziek te mogen maken. Moeten we vaker doen.