Ik ben iemand die niet zo snel opgeeft. Niet bij voorbaat al zeggen dat je iets niet kunt, eerst proberen. En wat mannen kunnen, kunnen vrouwen ook (nou ja, behalve fysieke dingen zoals staand plassen zonder te knoeien :-P). Maar ik vrees dat ik vanochtend tegen mijn grens ben aangelopen. 

Toen de isolatiemeneer mijn kruipruimte checkte om te kijken of vloer- of bodemisolatie mogelijk is, bleek er een muur in mijn kruipruimte te staan, die het zicht op het deel onder de woonkamer belemmert. Maar om te bepalen of ze daar isolatiemateriaal in kunnen spuiten, moeten ze eerst weten hoe het er uit ziet en of er bv. niet te veel puin in ligt. De isolatiemeneer adviseerde me dus om een steen uit de muur te verwijderen zodat ‘ie dat op een later moment kon komen checken. 

Dat is niet helemaal ‘zo gezegd, zo gedaan’, maar ja, als je iets wil moet je er voor gaan. Dus sprak ik mezelf moed ik en toog ik vanochtend gewapend met een klopboormachine en zaklamp richting luik. 

Nou moet je weten dat mijn kruipruimte maar 40 tot 50 cm hoog is. Op het smalste deel passen mijn heupen er dus maar net tussen. Het is dus niet bepaald een pretje om jezelf daar in te worstelen, nog afgezien van alle spinnenwebben met dooie monstertjes die er aan het plafond hangen. Maar hee, ik kan dit. Dus liet ik mezelf in het luik zakken en begon ik aan een eerste inspectie.

Het goede nieuws: het lijkt geen dragende muur te zijn. Anders had er vast geen spleetje gezeten tussen sommige bovenste bakstenen en het plafond. Het slechte nieuws: de muur zag er erg stevig uit. Dat ging nog een hele klus worden om daar een steen uit te krijgen. Bovendien lijken de stenen in de lengte in de muur gezet te zijn – dus zul je heel diep moeten boren om al het mortel er tussenuit te krijgen.

De moed was me inmiddels in mijn schoenen gezonken. Maar hee, girlpower. Als ik het niet deed, wie dan wel? En dus zuchte ik een paar keer, sloot ik mijn boormachine aan en elleboogde ik me over het puin richting muur.  

Een stofkapje en beschermbril dragen geeft me sowieso al een onprettig gevoel, maar in de kruipruimte gaf het zo’n claustrofobisch effect, dat ik ze niet op kon houden. Maar het was bijna niet mogelijk om te boren zonder, want mijn hemel wat een stof kwam daar van af! En wat een hels kabaal geeft een klopboor in zo’n kleine ruimte! En wat was dat mortel hard!

Na twee niet bijster succesvolle pogingen om wat mortel uit een voeg te boren, schoot ook nog eens de handgreep van mijn boor los en draaide het ding zich muurvast om het roterende deel van de boor. Einde oefening. Meh.

Ik weet niet of de boor nog te repareren valt; het is me in ieder geval nog niet gelukt. En stel dat het lukt, dan weet ik niet of ik dit opnieuw wil gaan proberen. Of eigenlijk weet ik het wel: niet dus. Dit gaat een hels karwei worden. Stel dát ik er in slaag om een steen te verwijderen t.b.v. de inspectie, dan ben ik er nog niet. Want daarna moet ik een grotere opening in die muur gaan maken zodat de isoleerders erdoor kunnen. Plus, waarschijnlijk ligt er puin in de ruimte dat eerst verwijderd moet worden voordat er kan worden geïsoleerd. Wat betekent dat ik na het maken van het manvrouwgat, nog veel dieper die ruimte in moet tijgeren, ver weg van het luik.

Hoewel dat laatste eng is, wil ik dat nog wel proberen. Maar ik weet eigenlijk zeker dat het me niet gaat lukken om die muur zo ver open te breken, als het me al niet lukt om er één steen uit te krijgen. Dus tsja, hierbij geef ik het op. :’-(

De vraag is wel: wat nu? Het is vast belachelijk om een klusjesman eerst voor één steen te laten komen…
(Pa en ma, voordat jullie het zeggen: ik weet dat jullie al vaker hulp hebben aangeboden voor klusjes in mijn huis, maar no way dat ik mijn gepensioneerde pa dit aan ga doen hoor!)

Om me niet helemaal gefaald te voelen, ben ik daarna maar het dak van mijn nieuwe overkapping opgeklommen om wat lekkende kieren af te kitten. En aangezien het vandaag droog en niet zo koud is, ga ik maar verder met het schilderen van de schuurdeur. Dat kan ik tenminste wel.