Toen ik anderhalf jaar geleden verhuisde, bedacht ik me dat ik mijn rieten kist goed kon gebruiken om stofjes waar ik plannen mee had, in te bewaren. Dat was een stuk overzichtelijker dan ze in het rek met mijn stofrestanten te stoppen. Zo gezegd, zo gedaan.

Het bleek alleen nog niet helemaal in mijn systeem te zitten. Dus een tijdje geleden keek ik eens in die kist, en schrok ik me rot. Helemaal vergeten dat die stofjes daar in zaten! :-O En dus ook helemaal vergeten dat ik daar nog iets mee wilde. Erger nog: er lag een stofje in waarvan ik niet eens meer wist wát ik er precies mee wilde….

Het was een leuke tricot, grijs met lichtblauwe opdruk. Misschien had ik die bedoeld voor een shirtje? Maar dat kon niet, want daarvoor was er veel te veel stof. Een jurkje dan? Daarvoor bleek er weer te weinig stof te zijn. Mjah. Eigenlijk kon ik dan niet heel veel anders dan er een tuniek van te maken. Geen idee of dat mijn oorspronkelijke bedoeling was, maar ik wilde hoe dan ook die stoffenvoorraad weg gaan werken. Dus pakte ik een basispatroon voor een shirtje en maakte ik de onderkant op het oog langer en wijder. (Nou ja, eigenlijk totdat ik de zijkant van de stof had bereikt. Kleiner maken kon altijd nog.)

Het halsbiesje ging er gelukkig zonder frustratie in één keer goed op en het tuniekje blijkt me erg leuk te staan!

Kosten: Geen idee, er zat niet alleen geen briefje bij de stof met wat ik er mee wilde, maar ook geen notitie van hoeveel de stof had gekost. Ik gok zo’n €5 per meter, dus zeker niet meer dan €10,-.
Bestede tijd: Ook geen idee, ik had geen zin om het bij te houden.

Nu alleen nog de rest van de stofvoorraad wegwerken. Zucht.