Na me uitvoerig te hebben ingelezen in opties voor het versterken van doedelzakken en microfoontypen en the Power of Facebook had ingeschakeld voor advies, kwam ik tot een aantal conclusies:

• Niemand is het met elkaar eens. Het is een kwestie van persoonlijke voorkeur én de situatie waarin je de versterking wil gebruiken. (Gaat het om live optreden of opnames maken? Blijf je netjes stilstaan tijdens je optreden of wil je (erg) mobiel zijn? Speel je met muzikanten samen die achter je staan en waar je microfoon van kan storen of niet? Wat vind je persoonlijk mooi klinken? Etc.)
• Er is maar één fabrikant die een kant-en-klare set heeft voor doedelzakken. En die is behoorlijk aan de prijs.

Omdat ik niet meteen heel veel geld durfde uit te geven aan een microfoonset waarvan ik niet kon testen of het wel iets voor me was, besloot ik voor de goedkopere optie te gaan en zelf een setje samen te stellen.

De t.Bone microfoon werd door meerdere mensen geadviseerd als zijnde ‘goede microfoon voor de prijs’ en was een van de weinige microfoontjes die je met flexibele zwanenhals en voor doedelzak bruikbare instrumentclipjes kon krijgen.

Het enige probleem was nog de combinatie van de microfoons. Ik hoef niet per sé alle drie mijn bourdons te versterken, maar twee van de drie is wel fijn. Samen met een microfoon voor de speelpijp kom je dan op een totaal van 3 uit. Maar die power supply kastjes waarmee je microfoons kunt mixen en combineren naar één outputkabel hebben maximaal ruimte voor twee stekkertjes, geen drie. En splitters zijn wel te krijgen, maar niet in het type stekker dat ik nodig had (micro XLR). Dus daar moest wat maatwerk aan te pas komen.

Gelukkig was daar Lucas, die verstand van dit soort dingen heeft. Die knutselde voor mij een splitter naar wens (nee, ik doe een hoop zelf maar in dit geval leek me uitbesteden een betere, snellere en goedkopere optie). Waarmee dit de totale set aan materiaal is geworden:

En dit is hoe het uitziet als alles aan de doedelzak is bevestigd:

Nu nog een grote kabelzooi, maar ik ga alle loshangende draadjes nog netjes bij elkaar binden. Het wordt even pielen om de clipjes met klittenband stabiel te krijgen. En ik moet nog een band maken om het kastje om mijn nek te kunnen hangen, want mijn podiumoutfit heeft geen riem.

Het voelt wel een beetje raar om bezig te zijn met het regelen van microfoons, podiumkleding, een fotoshoot en website terwijl we nog niet eens genoeg repertoire hebben voor een volwaardig optreden. Maar ja, dat laatste kost gewoon veel tijd om te schrijven en in te studeren, en op het moment dat je écht gaat optreden moet al het andere natuurlijk ook geregeld zijn. In ieder geval is dit alweer van het lijstje afgevinkt. Maar hoe het in praktijk gaat werken en klinken met deze microfoonset is dus nog even afwachten.