Hoewel ik helaas nog niet alle kozijnen kon schilderen omdat drie glasplaten verkeerd geleverd waren, begon ik na plaatsing van wat wel paste, moedig met het verven van de overige kozijnen en deuren. Als je glas is vervangen zijn er namelijk soms wat stukjes verf beschadigd en bovendien zijn er op verschillende plaatsen nieuwe latjes geplaatst, die alleen een laagje witte grondverf hebben. En mijn kozijnen waren sowieso toe aan een nieuw laagje, want op sommige plekken was de verf al aan het bladderen. Bovendien: nu kon ik éindelijk van die spuuglelijke paars-achtige tint afkomen!

Maar mijn hemel, wat een werk is dat… Schilderen vind ik niet het allervervelendste klusje, maar al je deuren en kozijnen schilderen is VEEL werk. Zeker omdat alles twéé keer moet en de nieuwe latjes ook nog eens eerst een extra laag grondverf moesten krijgen. En dan moet je natuurlijk nog schuren, vooraf en tussen de verflagen in. En maar hopen dat het weer een beetje goed blijft, want bij regen kun je niks doen.

Gelukkig heb ik fantastische ouders. Die schilderen hun huis ook altijd zelf en wisten daardoor wat voor enorme klus het is. Dus konden ze twee dingen zeggen:
1: “We weten wat voor k**-klus het is, dus je zoekt het maar lekker uit.”
2: “We weten wat voor k**-klus het is, dus we komen je helpen.”
Gelukkig kozen mijn ouders voor het laatste en zijn ze maar liefst vier dagen naar Nijmegen gekomen om mee te helpen schuren en schilderen!! Wat een helden! <3

Tijdens de andere dagen van de afgelopen twee weken heb ik zelf geschilderd. Ik mocht van hen niet op de ladder zonder dat er iemand bij was om me in de gaten te houden (het blijven je ouders, hè ), dus zorgde ik er op die dagen voor dat de benedenverdieping zo veel mogelijk werd gedaan, zette ik hang- en sluitwerk terug en heb ik op regenachtige dagen waar nodig de kozijnen binnenshuis opnieuw van een likje verf voorzien.

Dat laatste hoefde gelukkig niet heel grondig, want in de afgelopen twee jaar heb ik al genoeg uren in die binnenkozijnen gestopt wat mij betreft… Het was nu alleen een paar stukjes bijtippen.

Behalve op zolder. Dat waren de enige kozijnen met nog de kleurkeuze van de oud-bewoners: rood. Als ik toch de buitenkant moest schuren en schilderen, kon ik ook wel gelijk de binnenkant doen, besloot ik. Dus die zijn inmiddels ook mooi wit! Nou ja, behalve dat middengedeelte dan, want dat is een van de plekken waar het glas nog vervangen moet worden.

Helaas zijn er dus in totaal drie kozijndelen nog niet geschilderd, in afwachting van het nieuwe glas. Dat kan ik pas half september afronden, want dan wordt het alsnog geleverd. Maar toch ziet het er nu al heel mooi uit! Bovendien heb ik voor dat aanvullende schilderwerk geen hoge ladder meer nodig, dus dat is allemaal prima te overzien en in mijn eentje te doen.

Ik ben ook superblij dat het gelukt is om de buitenkant van de dakkapel op zolder van binnenuit te schilderen, door een beetje uit het raam te gaan hangen. Want zo hoog kwam de ladder niet, dus anders had ik een steiger moeten neerzetten.

Dat op die hoge ladder staan was overigens nog best een ding. Als je er gewoon naar kijkt, lijkt het niet zo hoog. En ik ben ook helemaal niet bang voor hoogtes. Maar er op en af klimmen blijft stiekem een beetje griezelig. En het blijkt heel veel uit te maken op welk punt van de ladder je staat. Als ik nog een stukje ladder voor me heb vind ik het geen enkel probleem. Maar als de ladder ergens halverwege mijn lichaam ophoudt en ik erg dicht tegen de muur sta, is het een heel ander verhaal! Desondanks is het goed gelukt om vanaf die ladder te schilderen en schuren. Met dank aan ‘de buurtladder’, een gezamenlijke aankoop van mijn straatgenoten jaren geleden, en Mark’s ladder, die ik mocht lenen.

Tot slot uiteraard nog even de voor- en na-plaatjes:

Het is op de foto’s niet zo goed te zien, maar het bankje kleurt nu ook veel beter bij de kozijnen, die nu mergelwit zijn in plaats van gewoon wit.

Al zeg ik het zelf: ik heb écht ontzettend hard gewerkt in de afgelopen twee weken. Zowat dagelijks, vaak van ‘s ochtends tot ‘s avonds. Zonder de hulp van mijn ouders had ik het waarschijnlijk niet getrokken. Daardoor heb ik niet het gevoel zomervakantie te hebben gehad (ik ben gisteren weer aan het werk gegaan), wat wel een beetje sneu is. Dus hopelijk houdt deze verf de beloofde 10 jaar en heb ik tegen de tijd dat het opnieuw gaat bladderen een bankrekening die weer dik genoeg is om het schilderwerk lekker uit te besteden.