In de nieuwsbrief van Stichting Draailier & Doedelzak zag ik staan dat Blowzabella naar Nederland kwam voor een concert. Die kans moest ik natuurlijk grijpen! (Voor degenen die niet in de folkmuziek zitten: zij zijn een Grote Naam en bovendien is één van hen de bouwer van mijn doedelzak!)

Misschien vonden mijn bandgenootjes van Androneda het wel leuk om mee te gaan, bedacht ik. En jawel, die waren daar inderdaad voor in. En misschien ook wel onze vriendjes van band Paracetamol? Ja hoor! Aldus gingen we gisteravond met een delegatie van 7 man naar Zaandam.

Ik had uiteraard kunnen verwachten dat wij niet de enige folkmuzikanten/balfolkies waren die op dat concert af kwamen. Bij de parkeerautomaat werd ik al aangesproken: “Hee, speel jij niet met Wouter in Androneda?” En eenmaal aangekomen op de locatie was het een feest der herkenning. “Hee, jij óók hier??”, bleven we maar roepen.

De zaal bleek volledig uitverkocht (tot verbazing/opluchting van de organisatoren, die normaal gesproken een ander type muziek programmeren) en het was een mooi concert. Alleen jammer dat de verhouding van de instrumenten niet optimaal was: de bas stond te hard en de melodie van de draailier was niet te horen. Maar het was juist motiverend dat ook bij hen niet alles perfect verliep – dat geeft hoop voor onszelf. Ik was even bang dat ze mijn favoriete nummer, Falco, niet gingen spelen, maar gelukkig hadden ze die bewaard tot het allerlaatste, als toegift.

Indrukwekkend hoor, 7 mensen op het podium, met een enorm arsenaal aan instrumenten! (Wat ze zelf ook maar moeilijk uit elkaar wisten te houden, blijkens het feit dat een van muzikanten een andere op een gegeven moment moest aanspreken omdat zij per ongeluk zijn saxofoon in plaats van haar eigen van de standaard had geplukt. )

En inspirerend ook. Niet alleen om o.a. John Swayne op de doedelzak te horen, maar ook wat betreft viool begonnen mijn handen weer te jeuken. Ik moet dat ding toch echt weer eens gaan oppakken…