Plaats voor nieuwe dingen

Een tijdje geleden viel het me op dat Ernic’s Facebookpagina nog online stond. Van de ene kant een mooie herinnering, want hij is nooit weg wat mij betreft, maar toch ook wel een beetje raar. Facebook heeft inmiddels goede opties ontwikkeld voor zo’n situatie: je kunt een pagina van een overleden persoon een herdenkingsstatus geven of laten verwijderen, als je kunt aantonen naaste familie te zijn. Dat was dus niet aan mij om te doen, maar ik wist ook dat Ernic’s partner de ballen verstand heeft van Facebook en hier nooit aan zou denken. Dus bood ik aan het voor haar te regelen, als zij de benodigde officiële documenten zou verstrekken.

Daar maakte ze dankbaar gebruik van en inmiddels is de aanvraag voor het verwijderen van het account in gang gezet, dus dat zou binnenkort afgerond moeten zijn. Ernic’s YouTube-account onder de naam Doede de Draaier laten we wel staan – het zou zonde zijn als die video’s van het internet zouden verdwijnen.

Nadat ik de aanvraag had gedaan, vond ik het tijd om ook een andere stap te zetten die ik al jaren had uitgesteld: het opruimen van onze cd’s. Vlak voor Ernic’s overlijden hadden we nét een nieuwe batch van 100 stuks besteld omdat we volledig door onze voorraad heen waren. Hij was er nog niet eens aan toegekomen om ze allemaal te branden. En ik kon dat niet alsnog doen, want ik heb de originele bestanden niet. Waling, een andere bandgenoot van hem, zou de bestanden op zijn computer uitzoeken. Maar Waling is een paar maanden na Ernic’s overlijden verongelukt… (2017 was geen goed jaar.)

Dus staat er al jaren een doos met deels gebrande, deels ongebrande cd’s in mijn kast stof te vangen. En nu vind ik dat het tijd is dat deze plaatsmaken voor de voorraad van mijn boek, zodat die ook een fatsoenlijke plek in mijn kast krijgt in plaats van ergens op de vloer in de weg te staan.

Ik heb de ongebrande cd’s met enige pijn in mijn hart in de prullenbak gedaan (gelegd, niet laten vallen – uit een of ander vreemd gevoel van respect). De 31 gebrande exemplaren heb ik wel nog bewaard. En natuurlijk heb ik er eentje weer even opgezet. Ik merkte dat ik er inmiddels gelukkig niet meer alleen met geknepen billen naar luister, maar ook met weemoed en een glimlach. Okee, de opnamekwaliteit is niet bepaald professioneel, we spelen niet altijd even strak, en in de afgelopen 6 jaar heb ik een hoop bijgeleerd, maar stiekem hadden we écht wel leuke arrangementjes! (Vooral met dank aan Ernic, die altijd alles met zo veel vlijt uitwerkte.)

Mocht er iemand uit nostalgie, nieuwsgierigheid of wat dan ook, alsnog een exemplaar (gratis) willen hebben, laat het me dan weten. Ik kan nog niet zeggen wanneer ik ook in staat ben om de laatste set weg te gooien…

Gerelateerde posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.