Tot 10 jaar geleden was er Folkwoods: een groot folkfestival in Eindhoven. Gisteren was er een ‘Folkwoods-reünie’: een evenementje van één dag, om toch nog een keer iets leuks te kunnen doen met z’n allen. Hoewel ik destijds nooit op Folkwoods ben geweest, waren newbies gelukkig ook welkom. Want ik had wel weer even behoefte aan iets sociaals, na dagen thuis te hebben doorgebracht. En wat was het leuk!! <3

Er waren zowel luisteroptredens op het ene podium, als muziek waarop gebalfolkt kon worden op het andere podium. Ik heb vooral gedanst, uiteraard, en de muziek stond hard genoeg (op een prettige manier) om de luisteroptredens mee te krijgen vanaf mijn picknickdekentje dat ik tegen die van andere bezoekers aan had gelegd, zodat we lekker konden relaxen in het park waar het festival plaatsvond.

Ja, het was enorm warm, wel 33 graden, maar het was wonder boven wonder tóch goed te doen om te dansen! Uiteraard had iedereen een flesje water bij zich en uiteraard had ik een van mijn hoedjes opgezet, maar de zon werkte ook goed mee en verstopte zich regelmatig even achter de wolken. En er waren flink wat bomen in het park, zodat je in de schaduw kon zitten. Het scheelde ook dat ik niet continu heb gedanst, maar dat luisteroptredens en dansoptredens elkaar zoals gezegd afwisselden. Normaal gesproken ben ik helemaal niet goed in maar wat in rondhangen en kletsen met mensen, maar dat ging gisteren helemaal vanzelf en natuurlijk.

Het was dan ook weer zo’n dag waarop ik de hele tijd met een grote glimlach rond heb gelopen. Dat het opviel, getuige de veelvuldigheid waarmee ik op de foto ben gezet (dank, ome Kees!) en opmerkingen van danspartners, zoals “Jij zit momenteel goed in je vel, zo te merken!” Klopt! ^_^

Het was dan ook heel fijn om vrienden weer te zien, de banden verder aan te halen met bekenden, en nieuwe mensen te leren kennen.

Mooi ook om te zien hoe open de (bal)folkgemeenschap is. De reünie was gratis toegankelijk en vond plaats in een openbaar park, dus uiteraard kwamen er ook toevallige voorbijgangers langs, die erbij kwamen zitten of nieuwsgierig stonden te kijken hoe wij aan het dansen waren. Sommigen bleven heel bewust op afstand, maar degenen die je zag meewiegen op de cadans, of die zelfs voorzichtig wat stapjes langs de kant mee probeerden te doen, werden gelijk de dansvloer opgetrokken en meegesleurd. Kom maar, we leren het je wel!

Zo assimileerden Johan en ik een stelletje dat enthousiast maar nog niet heel effectief de gavotte de l’Aven aan het uitproberen was, en stelde ik Henk voor om hem te leren walsen. Dat laatste was een uitdaging: muzikant Wouter kondigde gelijk na Henk’s toezegging aan dat het een wals in 8 ging worden. Oh, dat werd dan wel een extra uitdaging voor hem. Maar hij wilde ook dat wel proberen. Prima, dus leidde ik hem zo goed en zo kwaad als het kon over de vloer. Huh, maar wacht… dit was helemaal geen wals in 8…? Dit was een wals in… euh… 8, 8 en 5! Okee, sorry Henk, nog een uitdaging erbij. Gelukkig had hij ritmegevoel. Maar… het ging nog steeds niet. Wacht even… werden er soms ook nog eens willekeurig extra stukjes in 5 doorheen gespeeld?! 8… 8… 5… 8… 8… 5… 5… Ja dus. *Schudt vuist naar het podium* WOUTER!!!!!      
Arme, arme Henk. Maar hij hield zich kranig, we hebben vooral heel hard gelachen en volgens mij heeft hij er geen trauma aan overgehouden en wil hij toch nog wel eens vaker komen balfolken.

Het was dus weer heerlijk! <3 En ik heb me ook iets gerealiseerd. Tijdens de coronapandemie was ik er al achtergekomen dat ik veel socialer ben dan ik eigenlijk dacht. Ik ben nog steeds heel goed in mezelf twee weken thuis opsluiten met mijn hobby-projecten en daar helemaal in op te gaan, maar daarna snak ik toch echt weer naar leuke dingen doen met leuke mensen. Maar inmiddels heb ik me ook iets anders gerealiseerd en ik kom hierbij officieel uit de kast: ik ben non-binair. Niet wat betreft gender (hoewel ik moet zeggen dat dat concept me ook maar heel weinig zegt), maar wat betreft intro-/extraversie. Ik kan nog steeds heel moe worden van mensen: zet mij in een groep gemiddelde Nederlanders waar ik mee moet praten en ik verlies het geloof in de mensheid en wil naar huis om met mijn kat te knuffelen. (Of werkborrels… brrr.) Maar zet mij in een groep gelijkgestemden met iets leuks te doen en ik straal en krijg juist energie! Gisteravond kwam ik dan ook volledig opgeladen thuis. Het is bij mij dus blijkbaar situatie- en gezelschap-afhankelijk of ik introvert of extravert ben.
Hebben meer mensen dat?