Dit weekend speelde ik voor de derde keer met De Soete Inval tijdens ‘Sturm auf Zons’, een middeleeuws evenement in Duitsland.

Ik vind het altijd een erg mooi evenement, want Zons heeft nog een heel oud centrumpje met bewaard gebleven burcht en muren. De meeste reënactmentgroepen (grotendeels soldaten, die meedoen met het uitbeelden van de bestorming van die burcht) worden op een nabijgelegen weiland ondergebracht, maar wij mogen ons kampement opslaan binnen de muren, bij de kraampjes van de handelaars. Dat heeft als voordeel dat we niet zo ver hoeven te lopen en ook dat we niet door een drassige bodem hoeven te ploeteren.

Het had daar afgelopen week namelijk behoorlijk geregend, maar gelukkig hebben we het tijdens het weekend bijna droog gehouden. Op zaterdag waren er twee flinke buien (eentje precies tijdens de ‘sturm’… dus vele harnassen hebben opgepoetst moeten worden) maar die hielden snel weer op en de rest van het weekend was het heerlijk zonnig – zelfs af en toe behoorlijk heet!

We hebben enorm veel positieve reacties gehad op ons optreden! De dame van de organisatie was lyrisch, het publiek supervriendelijk en enthousiast. Handelaars vroegen ons actief om vooral naast hun stand te komen spelen, mensen bleven in grote drommen staan om te luisteren, zowel kinderen als volwassenen dansten regelmatig mee, en we hebben een recordbedrag aan donaties in ons visitekaartjesbakje mogen ontvangen. Waren we vorig weekend in Cannenburch nog blij verrast door iemand die een briefje van 5 euro in ons bakje achterliet, dit weekend hadden we er eentje van 10 én zelfs eentje van 20!

Die laatste was wel een beetje een bijzonder verhaal. We waren net klaar met het spelen van een setje en begonnen onze instrumenten in te pakken om wat verderop op het terrein te gaan spelen, toen er een man naar mij toe kwam.
“Weet je hoe je die zak opblaast?” vroeg hij aan me, wijzend naar mijn doedelzak.
Euh… wat was dat nou voor vraag?
“Nee, geen idee”, grapte ik maar. “Ik hou ‘m alleen maar vast.”  
“Kunnen jullie ook ‘Danny boy’ spelen?” ging hij verder.
Ik vertelde hem dat wij regionale doedelzakken bespelen en dus ook vooral lokale folkliedjes in plaats van Schotse en Ierse. Welke dan, wilde hij weten?
Helaas hadden we de instrumenten die we gebruiken voor zangliedjes op dat moment niet bij ons, dus speelden we voor hem maar een simpel wijsje waarbij we wat zongen tussen het doedelzak spelen door. De man luisterde ernaar met gekruiste armen en een chagrijnig gezicht.
Nadat we uitgespeeld waren, pakte hij zijn portemonnee, bladerde wat door de briefjes, en trok er een briefje van €20 uit dat hij aan me overhandigde. Ik bedankte hem verbaasd en hij liep weer weg.
Okee…
(Volgens mijn bandgenootje was het een zeer onhandige flirtpoging, maar ik vond het vooral weird.   )

Hoewel het dus erg leuk was, was het ook een behoorlijk intensief weekend. Normaal gesproken bouwen we op vrijdag op en spelen we alleen op zaterdag en zondag overdag. Dit evenement heeft op vrijdagavond echter een ‘taveerne-avond’ voor de lokale bewoners, en ze vinden het altijd fijn als we daar ook al muziek maken. Dus moesten we zorgen dat we op tijd arriveerden, dat het kampement al om 6 uur ‘s avonds toonbaar was voor bezoekers, en die hele avond tot een uur of 10 spelen. Gelukkig konden we de volgende ochtend rustig aan doen, want ter compensatie begon het evenement later dan gebruikelijk en hoefden we op zaterdag ‘slechts’ van 12 tot 8 te spelen en op zondag van 11 tot 6.

Flip was er ditmaal niet bij en hij leidt doorgaans ons groepje muzikaal. Nu werd ik gebombardeerd tot aangever van de start-, overgangs- en stopmomenten, dus het kostte ook meer energie dan normaal om te proberen iedereen in het gareel te houden (en mijn bandgenootjes waren natuurlijk ook nog niet gewend aan de manier waarop ik dingen aangeef, dus dat vereiste wat extra afstemming).

En dan was er nog de optocht, die dagelijks werd gehouden. Ook enorm leuk om te doen, want de hele stoet soldaten marcheert dan vanaf hun kampement een rondje door het dorp heen en wij mogen vooraan de boel muzikaal opleuken. Vooral het onder de oude stenen poortjes doorlopen is bijzonder, want de soldaten hebben ontdekt dat dat lekker galmt, dus op die momenten weerkaatsten er niet alleen de klanken van drie doedelzakken en twee grote trommers tegen de muren, maar brulden de soldaten ook nog eens luidruchtig orders naar elkaar, wat leidde tot een oorverdovend resultaat!
Ook dat optocht lopen kost extra energie, want je moet de juiste noten blijven spelen terwijl je ook een beetje leuk kijkt richting publiek, je moet goed opletten dat je niet struikelt in je enkellange kledij (zeker als je de traptreden naar het pleintje op moet lopen zonder vrije handen om de boel op te tillen), je moet voldoende afstand houden van de groep voor je maar ook weer niet te veel, en ik moest ook nog eens goed timen op welke momenten ik aangaf dat we gingen wisselen van nummer (Hoe lang spelen we dit melodietje al achter elkaar? Waar staat het minste publiek? En gaan we daar zijn op het moment dat we aan het einde van ons nummer zijn?).

Dus nu ben ik best wel moe.  

Tijd om uit te rusten is er helaas nauwelijks, want deze week moet ik overdag gewoon werken, maandagavond heb ik bandrepetitie, dinsdagavond ga ik naar een concert en woensdagavond is mijn moeder jarig. Dus donderdag wordt crash-dag. En daarna pak ik de hele boel weer in (voor zover ik die überhaupt heb uitgepakt – een groot deel staat nog gewoon in de gang), want vrijdag vertrekken we naar België om daar een heel weekend te spelen!