Ik zat er al veel te lang tegenaan te hikken. Ik merkte echt wel dat mijn ogen de afgelopen tijd slechter waren geworden en dat ik écht niet meer goed zag op een afstandje. Tot nu toe was ik er mee weg gekomen om mijn bril alleen op te zetten tijdens het autorijden of een bioscoopbezoek, maar steeds vaker had ik het idee dat ik hem eigenlijk vaker moest gaan opzetten.

Dus toch maar weer naar de opticien en mijn ogen laten meten. En jawel: ze waren inderdaad achteruit gegaan. Niet enorm, maar wel daarmate veel dat het advies was om de bril permanent te gaan dragen. Snik.

In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon de glazen van mijn huidige bril kon laten vervangen. Maar de opticien keek er eens afkeurend naar en hielp me gelijk uit de droom: dit montuur had ik blijkbaar al lang? Euh, nou ja, 11 jaar…?   Tsja, dan was er een groot risico dat het montuur de vervanging niet zou overleven en zou breken als ze hem open zouden maken.

Eigenlijk was ik daar niet heel rouwig om, want heel leuk heb ik die bril nooit gevonden, dus een nieuw model kiezen zou wellicht helpen om hem vaker op te zetten. Alleen: ik vind brillen in het algemeen stom. Ze zijn onhandig (ik zie er juist niet goed mee als ik iets probeer te lezen, ze beslaan als ik thee drink, en ze zitten in de weg bij het dansen of iemand knuffelen), staan vaak niet in combinatie met mijn hoedjes, en ik vind mezelf in het algemeen er leuker uitzien zonder bril.

Lenzen heb ik ook al eens overwogen, maar die moet je blijkbaar best wel vaak vervangen en dat is duur. Mijn huidige bril was ook duur, maar als je het omrekent naar de gemiddelde kosten per jaar (als je er zo lang mee doet als ik…), dan valt het erg mee. En wegwerpspullen zoals daglenzen en maandlenzen vind ik uit principe niet okee. Bovendien: hoe moet ik iets lezen als ik lenzen draag voor veraf?? Die kan ik niet eventjes afzetten zoals een bril (serieus, hoe lossen verziende lensdragende mensen dit op?)

Afgezien van dat alles, was het uitzoeken van mijn vorige bril een groot drama, dus ik zag mijn ziel al kruipen. En ja hoor, na de oogmeting deed de opticien gelijk een rondje met mij door de winkel om een montuur uit te zoeken, en ik vond alles verschikkelijk, heel verschrikkelijk, of onwijs verschrikkelijk staan. Gefrustreerd rekende ik maar gewoon af voor de oogmeting (het was gratis geweest als ik daar ook een bril had gekocht) en droop ik af naar huis.

Na een paar weken vond ik nieuwe moed om wat brillenzaken af te lopen. Ik moest toch in de stad zijn, dus hee, ik zou gewoon een paar brillenwinkels aflopen en wie weet? De insteek was dat ik niet per sé op dat moment een montuur moest kopen.

De eerste zaak van die dag was weer helemaal niks. De medewerkster deed haar best, maar haar conclusie was dat ik een smaak heb die op dit moment niet in de mode is, dus daar hadden ze niks van. Fijn, dat maakte het nóg moeilijker! En ook werd weer duidelijk hoe klein mijn hoofd is, want heel veel monturen bleken domweg te groot voor mijn hoofd. Of ze steken in de breedte uit, of de pootjes zijn te lang en die kunnen niet altijd ver genoeg naar voren omgebogen worden.

Kop op, toch nog even een tweede zaak in. Dat was de Pearle. Daar kwam niet gelijk een medewerker op me af om me te helpen, dus trok ik gewoon zelf 50% van de brillen uit het rek om maar gewoon eens te kijken wat het op mijn hoofd deed. Nadat ik zowat de hele muur had gehad en alles weer had teruggelegd, arriveerde ik bij het laatste rek. Daarop hing een bordje: “Smalle monturen”. Hee… En jawel, er was een montuur dat, nadat ik het op mijn kop had gezet en in de spiegel keek, mij niet gelijk in huilen deed uitbarsten! Deze was eigenlijk best okee…

En toen deed ik iets heel on-Lenny-igs: ik besloot hem te kopen. Niks ‘ik noteer deze winkel en dit model en ga vervolgens álle andere brillenzaken in Nijmegen nog even af om te kijken of dit écht wel het leukste model is’. Nope, ik had gewoon helemaal geen zin om nog meer tijd te besteden aan deze ontzettend niet-leuke activiteit en dus moest deze maar gewoon goed genoeg zijn.

Vervolgens bleek de tweede (zonne)bril op sterkte daar gratis te zijn. Argh. moest ik ook nog een zonnebril-montuur gaan kiezen! Dat was een minder groot succes. De modellen die ik wel leuk vond, waren me wederom te groot of niet geschikt voor geslepen glazen. Maar er was één model dat ik okee-ig vond, en dus werd die het. Goed hè?? (De monturen van 200 tot 300 euro had ik allemaal wanhopig weggelegd, totdat de verkoopster met dat model aankwam  – van €19 )

De medewerkster die me hielp nadat ik het gewone montuur zelf had uitgezocht, was ook echt superlief! Ze heeft onwijs haar best gedaan om me te helpen (zoals van stapels zonnebrillen de houdertjes aan de pootjes eraf halen, zodat ik ook goed de zijkant in de spiegel kon zien) en ze was heel geduldig, ook toen ik alle monturen voor de tweede of derde keer op had gehad omdat ik inmiddels door de bomen het bos niet meer zag en niet meer wist wat ik al had gepast en wat ik er van vond. Ze gaf me op geen enkel moment het gevoel dat ik een lastige klant was, en dat is bijzonder knap, want ik weet heel goed dat ik dat echt wel ben!    Toen ze mijn e-mailadres in het systeem invoerde, werd ze zelfs nieuwsgierig naar de herkomst van de domeinnaam. Oh, ik had een Alice in Wonderland-website? Die wilde ze wel even bekijken. En ze opende hem op het scherm. Wat leuk, die ging ze thuis verder bekijken!

Het was blijkbaar echt zo’n mensenmens, die oprechte interesse heeft in wat anderen drijft, en die mensen ook heel snel doorziet. Op een gegeven moment zei ze tegen me (nog voor het zonnenbrillenuitzoekdrama): “Je bent nogal precies, hè? Uit de meting blijkt dat je met bril zelfs 120% ziet. Dat heeft niet iedereen. Daardoor merk jij ook veel meer op: je ziet ieder stofje enzo.”
Mjah, dat is niet bepaald een stimulans om me permanent een bril te laten gaan dragen… Mijn reukvermogen, gehoor en tastzin zijn al belachelijk goed (goh, waarom zou ik nou zo’n hekel hebben aan kantoortuinen?), dus ik hoef misschien niet ook nog eens 120% visueel opmerkingsvermogen te hebben…  

Anyway, de bril moest besteld worden en had wat levertijd, maar hij is inmiddels binnen. Dit is ‘m geworden:

Ik sta nog steeds niet te springen van enthousiasme, maar ik ga mezelf de tijd gunnen om er aan te wennen (oftewel: om het letterlijk en figuurlijk een tijdje aan te kijken ).  En dat is ook wel nodig, want als ik naast mijn bril kijk, wiebelt de wereld. En ik erger me nu al aan het feit dat ik, iedere keer wanneer ik op mijn telefoon wil kijken, mijn bril moet afzetten omdat ik anders het scherm niet kan lezen!

Ik had ook een enorm surrealistische ervaring toen ik op mijn fiets stapte om weer naar huis te gaan: zodra ik ging zitten, kreeg ik het gevoel alsof ik met fiets en al kromp!   De hele rit naar huis had ik het idee dat ik enorm laag bij de grond zat. Ik denk dat dat kwam doordat ik het asfalt vlak voor mijn wiel nu ook scherp zie, en mijn hoofd denkt: “ik zie dit scherp, dus het moet wel HEUL DICHTBIJ zijn!!”  

Hopelijk gaan mijn ogen zich na verloop van tijd iets anders gedragen, waardoor iets lezen ook niet meer zo lastig is. Mocht ik mezelf er nou nog steeds niet toe kunnen zetten om hem permanent op te hebben (vooruit, met uitzondering van re-enactment en LARP-evenementen en dansen enzo), dan ga ik toch misschien maar harde lenzen overwegen.

Oh, en voordat ik het vergeet: ik heb bij mijn aankoop ook een kortingsvoucher gekregen om aan vrienden door te geven. Dus moet jij ook een nieuwe bril en wil je er eentje van de Pearl, laat het dan weten, dan krijg je de code van me.