Gisteren was het Vaderdag. Maar aangezien mijn zusje en ik er met Moederdag niet hadden kunnen zijn (ik zat in Duitsland voor een optreden), besloten we dat tegelijkertijd te compenseren en er ‘Voederdag’ van te maken. 🤪

Pa en ma hadden bedacht dat we met de hele familie wel naar GaiaZOO konden gaan. Diertjes kijken, altijd leuk. Het weer werkte goed mee: lekker warm, maar wel bewolkt zodat we niet wegbrandden.

En omdat ik niet goed ben in kiezen tussen sociale dingen, reed ik aan het eind van de middag vanuit Zuid-Limburg gelijk door naar Breda voor het verjaardagsfeestje van Bob. 😊

Dat hield hij in de Avenue, oftewel de locatie waar ik eerder LARP-evenement Casino Mortale had gehad. Dat was even een andere context… Gelukkig lagen er ditmaal geen lijken op de trap.

Het concept van het verjaardagsfeest was dat eerst live een set balfolkmuziek zou worden gespeeld en daarna een DJ een set zou draaien van salsa/zouk/bachata/merenge, want Bob doet nogal veel verschillende dansen en heeft dus ook uit al die hoeken vrienden. Dat betekende dat ik maar een klein deel van de genodigden kende. De avond begon wat lastig, want zelfs door diverse balfolkers werd ik enkele keren afgewezen toen ik om een dansje vroeg, maar gelukkig laat ik me daardoor niet uit het veld slaan en stond ik lekker toch bijna full-time op de dansvloer. Zelf kunnen leiden biedt extra opties.
Het heeft overigens ook nadelen: op een gegeven moment kondigde muzikant Wim aan dat hij zijn nieuwe andro/hantedro ging spelen: “Die heeft wel een beetje een moeilijk ritme. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken.”
Mede-balfolkers: *planten mij vooraan de rij* “Jij bent ook muzikant, jij leidt!”
Euh… no pressure! XD
Ik heb me redelijk weten te redden geloof ik…

Nadat de balfolkset was afgelopen gaf ik mezelf nog een uitdaging, want ik ga natuurlijk mooi niet aan de kant staan toekijken terwijl andere mensen dansen! Dus sprak ik twee willekeurige personen aan die eruit zagen alsof ze goed konden leiden, met de vraag of ze mij een crash-course in respectievelijk zouk en salsa wilden geven. Gelukkig wilden ze dat wel. En het ging nog best goed ook voor een eerste keer!

Salsa was weliswaar niet 100% mijn eerste keer, want in Cuba volgde ik ooit een lesje salsa en in Peru mengde ik mezelf spontaan in een groep salsa dansende mensen, maar meer dan de basispas was niet blijven hangen, dus dit voelde toch wel als een eerste keer écht dansen.

Ik ben echt heel blij dat ik zoiets gewoon durf en kan. Zo anders dan zelf muziek maken, waarbij ik al peentjes begin te zweten aan de gedachte dat ik iets moet improviseren op onbekend terrein. Muziek maken vind ik nog steeds moeilijk, dansen gaat inmiddels vanzelf, waardoor ik tegen een wildvreemde “doe maar wat, ik volg vast wel” kan zeggen – en er dan ook nog daadwerkelijk iets van bak. Terwijl ik meer uren in mijn leven bezig ben geweest met muziek maken dan met erop dansen. Ik zou zo graag met muziek maken hetzelfde niveau bereiken, maar blijkbaar heb ik toch meer talent voor dansen. (Maar ik blijf er hard aan werken; ooit kan ik dit!)

Om kwart voor 11 was het feestje nog lang niet afgelopen, maar reed ik toch maar naar huis omdat ik vandaag weer vroeg op kantoor moest zijn en nog énigszins fit moest zijn. Da’s niet helemaal gelukt, maar ach… je moet wat over hebben voor gezelligheid! ^_^