Jubileum! Gisteren ging ik voor de 5e keer met Kees naar een K’s Choice-concert!   Het was mijn 6e concert als publiek, het concert waarbij ik zelf met hen op het podium stond niet meegerekend.

Ditmaal moesten we ervoor naar Musis in Arnhem. Ik was daar nog nooit eerder geweest, dus dat was ook interessant. Het is een mooi pand (en hoezee, gratis garderobe!), maar jee, wat een gedoe om er met de auto te komen! Normaal gesproken zou ik de trein hebben genomen, maar Kees loopt helaas steeds moeilijker en met zijn rollator was dat geen optie. Dus pikte ik hem op met de auto. Ik was vooraf gewaarschuwd door Musis dat de Musis-parkeergarage op drukke dagen mudvol kon zijn en er wachttijden tot drie kwartier (!) konden optreden. We vertrokken dus ruim op tijd van huis. Eerst moest ik Kees voor de deur van Musis afzetten en daarna zelf verder rijden om de auto te parkeren (hij heeft helaas geen pasje om de invalide-parkeerplaats te mogen gebruiken). Het ding is: als je bij de hoofdingang van de Musis bent, moet je vervolgens eerst hélemaal terugrijden naar die grote rotonde om het Airborne-plein, om die helemaal rond te gaan, en dan weer de hele route terug te rijden om bij de parkeergarage te komen.
Aangezien de kaartjescontrolerende medewerkster bij de ingang me nogmaals had gewaarschuwd dat zelfs zij al op dek 8 had moeten parkeren, besloot ik de Musis-garage niet eens te proberen en mijn auto in de er schuin tegenover gelegen Velperplein-garage te zetten. Daar was ruim voldoende plek! Maar aan het eind van de avond, toen ik Kees bij de uitgang van Musis had achtergelaten om de auto weer op te halen, terug te rijden naar de Musis en hem daar op te pikken,  realiseerde ik me pas dat dat ook geen handig optie was, want als je de garage uit wil kom je diverse éénrichtingsverkeer-straten tegen en kun je niet terug naar waar je vandaan kwam. Ik heb de hulp van Google Maps moeten inroepen om me door een wirwar van binnendoor-straatjes te gidsen (mag ik hier uberhaupt rijden…?), want zelf was ik hopeloos verdwaald geraakt. Wat parkeren betreft is de Musis dus geen aanrader, en het meenemen van iemand die niet goed ter been is maakt de logistieke uitdaging toch wel exponentieel groter.

Maar het concert was weer heel mooi! Bij het laatste concert had ik gemerkt dat de inmiddels verlaagde stem van Sam toch wel wat invloed had op de klank van de nummers, maar vanavond vond ik maar van één nummer dat het daardoor iets minder was dan het origineel. Dit concert was ook weer een ‘akoestische’ versie, oftewel: ze waren maar met z’n drieën en speelden veel van hun rustigere nummers op grotendeels akoestische gitaren. Die nummers vind ik toch de allermooiste, dus dat was echt genieten!

Uiteraard trof ik ook weer een mede-koorlid in de zaal.

De vorige keer lukte het me niet meer om me mijn koor-partijen te herinneren, maar ditmaal heb ik bij meerdere nummers stiekem zachtjes tweestemmig mee kunnen zingen. Als koor zongen we namelijk ook met hun akoestische versies van de nummers mee en dat maakt alles toch een stuk herkenbaarder dan wanneer je met de cd-versies mee probeert te zingen.

Intiem akoestisch of niet, K’s Choice heeft nooit bepaald opsmuk op het podium. Het enige wat daarop staat zijn 3 stoelen, 3 microfoonstandaarden en een stuk of 8 gitaren. Alleen wat lichteffecten leuken de boel een beetje op. 
Interessant waren ook de plectrumhouders met maar liefst 3 plectrums op die microfoonstandaarden. Het is duidelijk waar hun prioriteiten liggen.

Naast hun eigen repertoire deden ze ook twee covers.
Sam: “Ik ga jullie dezelfde vraag stellen als we bij onze concerten in België hebben gedaan. Daar waren de antwoorden altijd wat teleurstellend, dus ik ben benieuwd. Zijn er ook Taylor Swift-fans in de zaal?”
*een handjevol mensen laat zich horen in wat uithoekjes van de zaal*
Sam: “Hm, blijkbaar 2 meer dan in België…”
Heh, het is toch echt een andere doelgroep.  

Ik heb dus weer genoten! Maar misschien is het voorlopig weer even goed geweest wat betreft K’s Choice-concerten. Ik heb er inmiddels wel genoeg bijgewoond en ken alle verhaaltjes die ze vertellen over hun nummers al lang.