Richard wilde graag een aanvulling op zijn middeleeuwse garderobe. Hij had al lekker warme wollen bovenkleding, maar een luchtige linnen tuniek voor de zonnige dagen ontbrak. En hij wilde ook graag losse beenlingen (wel van wol). Als zijn vriendinnetje met naaiskills maakte ik die natuurlijk met liefde (spoiler: en wat gevloek) voor hem!

Alleen niet per direct. Want: druk met andere dingen. En het begin van het nieuwe seizoen was toch nog ver weg.  

Afgelopen zomer shopten we samen voor stof, en op Castlefest vonden we mooi geel en groen linnen voor de tuniek. Rode wol had ik nog thuis liggen, al heb ik geen idee meer waar het een restant van was. Ik hoopte dat het genoeg zou zijn, want beenlingen moet je schuin van draad knippen, oftewel je moet het patroon schuin op de stof leggen zodat je zoveel mogelijk gebruikmaakt van de natuurlijke stretch in de stof. En dat kost natuurlijk behoorlijk meer stof dan wanneer je ze gewoon recht legt.

Voor de tuniek meette ik Richards maten op, maar voor de beenlingen speldde ik gewoon een lap reststof om zijn benen om de juiste pasvorm te krijgen. En maakte ik een twee drie proefmodellen om zeker te weten dat ik het model goed had voordat ik de schaar in de wol zette.

Uiteindelijk pastte het beenling-patroon nét niet op de stof, maar het is ook heel middeleeuws om dan maar ergens een naadje toe te voegen om twee losse stukjes aan elkaar te zetten. De bovenkant van de beenlingen voerde ik ter afwerking met een stukje rood linnen dat ik ook nog had liggen.

Zo’n tuniek lijkt heel eenvoudig ten opzichte van beenlingen en zou dat ook moeten zijn, maar inmiddels heb ik een kleermakersoog en wil ik toch dat het geheel iets beter past dan een middeleeuwse zak… dus ook die tuniek haalde ik een paar keer uit elkaar, totdat ik doorhad dat het ‘m zat in het driehoekje onder de oksel, dat ik voor een grote kerel als Richard natuurlijk ook een stuk groter moest maken dan bij mijn eigen jurken om hem voldoende ruimte te geven zonder dat de rest van het ding in stoffrotten ging hangen.

De binnennaden van beide kledingstukken heb ik met de machine gestikt, maar alle zichtbare naadjes zijn met de hand gedaan. De verticale naden van de beenlingen heb ik opengestikt en ook de oogjes voor de bevestigingstouwtjes zijn met de hand gemaakt.

Na veel meer tijd erin te hebben gestopt dan gepland en gewild, is het geheel dan toch eindelijk af – en nog op tijd voor het nieuwe festivalseizoen ook!  

(En ja, ik had de tuniek moeten strijken voordat ik Richard ermee op de foto zette. Aan het kreuken zie je iig wel dat het 100% linnen is…   )