We hadden weer eens een crisis op het werk. Want er moet bezuinigd worden. En in al hun wijsheid hadden collega’s van de facilitaire afdeling besloten om te bezuinigen op de koffie-automaten.

Het initiële nieuwsbericht over de nieuwe leverancier, dat vorig jaar augustus universiteitsbreed verspreid werd, leverde geen reuring op. Het was vooral geformuleerd als een jubelbericht over betere kwaliteit koffie voor minder geld (studenten moeten voor hun koffie betalen, medewerkers na bliepen met hun medewerkerspas niet – voorheen waren er andere automaten voor medewerkers dan voor studenten). Enkel aan het eind van het bericht stonden de zinnetjes ” Automaten die weinig werden gebruikt zijn niet vervangen. De nieuwe machines staan voortaan op centrale, goed bereikbare plekken en de koffie is altijd dichtbij.” Wij maakten ons dus geen zorgen.

Maar op een kwade dag bleek de koffie-automaat in de pantry van onze verdieping ineens verdwenen! We stuurden ons secretariaat op speurtocht en vernamen dat de automaat op onze verdieping viel in de categorie ‘weinig gebruikt’.  Het was de bedoeling dat we vanaf nu op een andere verdieping onze koffie en thee gingen halen. Wut??

Het is zo dat op onze verdieping minder medewerkers werken dan op andere verdiepingen, omdat een deel van de verdieping opslagruimte is. Bovendien liepen sommige collega’s af en toe naar een andere automaat in het pand omdat de kwaliteit van die koffie beter was (als ik ergens niet tegen kan is dat Belangrijke Mensen in de organisatie betere kwaliteit dingen krijgen… maar dat is een andere discussie). Maar toch. Niet iedereen wil naar een andere verdieping lopen om koffie te kunnen krijgen! Bovendien hangt het hebben van een koffie-automaat samen met het geleverd krijgen van theezakjes, dus hoewel wij (blijkbaar illegaal) een waterkoker in de pantry hebben staan omdat heet water uit een koffie-automaat niet te zuipen is, konden we ineens ook geen thee meer zetten. En dan hebben we ook nog eens een blinde medewerker, die steeds zijn blindegeleidehond in moet zetten als hij wat te drinken wil. Voor hem hadden we voelbare stickers op de automaat geplakt zodat hij wist waar hij moest duwen voor zijn bakkie. De arme man moest vanaf nu dus ineens met zijn hond een trap af en naar de hele andere vleugel van het gebouw lopen om wat te drinken te krijgen, uit een automaat zonder hulpmiddelen.

Maar daar hadden de facilitaire collega’s natuurlijk niet over nagedacht. Die kijken blijkbaar alleen naar cijfertjes, niet naar mensen. Zelf vonden ze trouwens van wel. We moesten juist dankbaar zijn voor deze ontwikkeling, want nu werden er veel meer ‘ontmoetingsmomenten’ met collega’s van andere afdelingen gecreëerd. Zó goed voor de samenwerking! Right…

Waar ze ook niet over na hadden gedacht, is dat wij met studentmedewerkers werken, die fysiek op onze verdieping zitten. Alleen hebben studentmdewerkers geen medewerkerspas, dus kunnen ze de automaat op de andere verdieping niet bereiken (want de pas dient ook als toegangspas tot bepaalde vleugels van het gebouw, dat beveiligd is omdat er o.a. het college van bestuur (en dus voorheen ook die betere koffie) gehuisvest is). En als ze daar al kunnen komen, kunnen ze nog steeds geen gratis koffie uit de automaat halen. De oplossing van de facilitaire afdeling toen we vroegen hoe dat dan moest? “Dan kan iemand diens pasje toch even uitlenen?” Euh… ik vermoed dat een andere afdeling binnen de universiteit daar ook nog wel een mening over heeft…

Rebellie werd geactiveerd. Er werden plannen gesmeed voor het overvallen van een cateringmedewerker voor het verkrijgen van theezakjes. Er werd gesproken over het maken van een schema voor theezakjesjatdienst (van de automaat van genoemd college van bestuur – je moet immers zorgen dat een issue hoog in de boom wordt gevoeld als je wil dat het opgelost wordt!).

Na enige tijd had de facilitaire afdeling wat langer nagedacht over onze issues. In september meldden ze dat er afdelingspassen speciaal voor studentmedewerkers zouden komen, want bij nader inzien waren ze het wel met ons eens dat het uitlenen van toegangspassen niet zo’n goed idee was. Voor de blinde medewerker zouden ze nog met een oplossing komen.

Eind oktober vroeg ik maar eens hoopvol naar de status, want onze blinde medewerker had eerder te horen gekregen dat er wegens hem een resterend apparaat zou worden teruggeplaatst (ik heb geen morele bezwaren tegen het inzetten van mijn mindervalide collega’s voor eigen gewin). Maar nee, er was toch besloten dat er geen automaat terug zou komen. Onze blinde medewerker kon vanaf nu de catering laten komen als hij behoefte had aan koffie.

Ja, je leest het goed. Hij moest iedere keer als hij dorst had, de catering gaan bellen en wachten totdat die helemaal naar ons pand kwam om alleen voor hem koffie te brengen. Terwijl wij, wegens de bezuinigingen, zelfs geen koffie en thee meer mogen bestellen voor onze interne vergaderingen en trainingen. (Dat laatste is ook een leuke: ik moet tegenwoordig dus de medewerkers van andere faculteiten, die bij mij een training komen volgen, voorafgaand en in de pauze van de training met mijn pasje begeleiden naar een andere verdieping als ze koffie willen halen.) Ik denk dat jullie wel begrijpen dat wij ook daar een mening over hadden.

En oh, waarschijnlijk moest onze waterkoker ook weg, vertelden ze erbij:

[…] dat [mag] helaas niet, met name vanuit veiligheids- en Arbo-oogpunt. Apparaten die warmte genereren (zoals koffiezetapparaten en waterkokers) mogen alleen gebruikt worden op aangewezen plekken met de juiste voorzieningen en controle, om brandgevaar en storingen te voorkomen. De waterkokers die nu in het pand staan vormen eigenlijk al een risico en zullen op termijn ook weggehaald moeten worden.

Er brak bijna een opstand uit. En paniek, want blijkbaar waren we de afgelopen jaren in Groot Gevaar geweest! Ik googlede vast naar hooivorken en een collega zocht naar een geheime plek om onze waterkoker te verbergen op het moment dat de Waterkokergestapo langs zou komen.

Maar onze onvrede had blijkbaar toch een intimiderende werking gehad op de facilitaire collega’s, want in november volgde uiteindelijk het verlossende bericht dat er ‘in het eerste kwartaal’ een automaat terug zou komen! Begin 2026 zou er namelijk een ander pand leeggeruimd worden (vanwege bezuinigingen, what else) en de automaat die daar stond, zou dan naar ons gebouw komen. Nog even een paar maandjes doorbikkelen dus, maar er hing een wortel voor onze neus. En onze waterkoker mocht blijven staan. “Eind goed, al goed”, meldde ons secretariaat naïef.

Aangezien de gemoederen tot bedaren waren gebracht, beperkten we de rebellie tot het zelf aanschaffen van een Senseo-apparaat, zodat onze blinde medewerker in ieder geval in de overbruggingsperiode op een menselijke manier (nou ja, het blijft Senseo) aan zijn bakkie pleur kon komen. En het secretariaat zou supermarktbezoekjes plegen om voor theezakjes op onze afdeling te zorgen.

In de tussentijd hielden we ons bezig met advies geven over verdere optimalisatie van de koffie-klantreis. Zoals het verzoek van een collega of er ook een knop kon komen voor een dubbele portie, want het achter elkaar moeten tanken van meerdere Haagse bakjes om onze mokken te vullen (met dus steeds opnieuw moeten aanmelden via je medewerkerspas) zorgde voor onnodige opstoppingen in de pantries. De reacties erop waren zoals te verwachten was.

Maar goed. Op 12 maart werd dan eindelijk De Komst van De Vervangende Koffie-automaat aangekondigd!! Vol spanning hielden we onze blikken op de pantry.
Maar die middag stond er nog steeds geen apparaat. Ons secretariaat waagde er een telefoontje aan. Het antwoord: “Ja, het is nog geen 5 uur, je weet niet wat er vandaag nog allemaal gaat gebeuren.” Nou, aan het eind van de dag wisten we zeker dat er niks gebeurde.

Op 17 maart werd gemeld dat hij ‘hopelijk vandaag’ zou komen. We hoopten tevergeefs.

Op 25 maart werd ons medegedeeld dat hij op 30 maart zou worden geplaatst. Niet verrassend werd er met enige scepsis op het bericht gereageerd. En niet voor niets, want ook die dag… gebeurde er niets.

In de tussentijd waren er wel andere ontwikkelingen. Op 26 maart bereikte ons het bericht dat er Qookers in de pantries zouden worden geplaatst. Hoera, want gezien de frequentie waarmee onze waterkoker wordt gebruikt, hadden we daar al jaren geleden om gevraagd. Een Qooker is in ons geval namelijk duurzamer dan een waterkoker en bovendien scheelt het steeds wachten totdat het water kookt. Maar ik juichte te vroeg, want vervolgens las ik dat ze op de 1e en 2e verdieping zouden worden geplaatst.
Dus… niet bij ons op de 3e verdieping, vroeg ik?
Nee, niet bij ons. Want wij zouden immers op de 30e een koffie-automaat gaan krijgen. En die geeft ook heet water, daar betaalden ze Douwe Egberts voor.
Maar… op de andere verdiepingen hebben ze toch ook koffie-automaten? Bovendien: ik ken niemand die heet water uit een koffie-automaat gebruikt om thee mee te zetten, want: ranzig.
Ja, maar het ging om de pantries in de vleugels van het gebouw waar de koffie-automaat niet staat (er staat één automaat per verdieping en iedere verdieping heeft 2 pantries). De medewerkers  in die vleugel moeten nu namelijk helemaal naar de andere vleugel lopen om hun koffie te halen, en op deze manier wilden ze hen een beetje tegemoet komen, was het antwoord.
Ik ontplofte bijna. Maar wist op een nette manier te formuleren dat die redenatie enigszins naar overkwam, aangezien ze van ons hadden verwacht dat we niet alleen helemaal naar een andere vleugel, maar óók nog eens naar een andere verdieping gingen lopen voor koffie.
Dat begreep de collega. Maar die automaat zou er toch alsnog gaan komen? Uit kostenoverweging hadden ze nu eenmaal besloten om in de pantries waar wel een automaat stond, niet ook nog een Qooker te plaatsen.
Daar konden we het mee doen.

Maar hee, vooralsnog werd onze illegale, levensgevaarlijke waterkoker gedoogd, dus count your blessings ofzo?

Op 31 maart kwam er een nieuw bericht, dat de automaat de dag erna zou komen. Maar ja, die datum van plaatsing was niet optimaal gekozen…

We wachtten die dag desondanks wederom in spanning af. Er leek wéér niets te gebeuren. Maar! Het bleek toch geen 1-aprilgrap te zijn, want een half uur voor het eind van de werkdag werd hij dan daadwerkelijk geplaatst! Hoezee!! Gelukkig hadden we slingers liggen om de volgende ochtend onze blijdschap te demonstreren.

Wel een beetje jammer dat onze blinde medewerker deze automaat niet bleek te kunnen gebruiken vanwege het touchscreen, de hoeveelheid opties en de noodzaak tot swipen.

Niet veel later die dag:

R.I.P. koffie-automaat. Het waren drie fantastische uren.