Gisteren was ik jarig! Dat vierde ik met een etentje met de allerliefste. <3

Oh ja, en met een zwarte schooierkat. <3  

Richard bleek zelf een cadeautje voor me te hebben gemaakt! Het heeft waarschijnlijk enige toelichting nodig   – het is een kleermakersbord: een soort strijkhulp, waarmee je makkelijk naden met rondingen en punten in zelfgemaakte outfits kunt platstrijken. Zo’n ding was meermaals aan ons gepromoot tijdens costumièredagen, maar ik vond ze erg duur en het leek me dat je ze best zelf kon maken. Uiteindelijk heeft Richard er dus eentje voor me gemaakt!

We hadden besloten om afgelopen zaterdag gezamenlijk onze verjaardag te vieren met vrienden en familie. Richard is eind juli jarig, en meestal komen op mijn verjaardag niet zoveel mensen, dus combineren leek ons handig. We hadden er alleen niet helemaal op gerekend dat er ongeveer net zoveel mensen vanuit Richard’s kant zouden komen als twee jaar geleden… Gecombineerd met mijn familie, de buren en een handjevol vrienden, werd het dus weer proppen!

De weersvoorspelling was wisselend, maar gelukkig bleek het zaterdag droog en warm genoeg om iedereen buiten in de tuin te stallen in plaats van in de woonkamer. Alleen ‘s avonds koelde het best af, maar dat was op te lossen met het uitdelen van wat dekentjes en door uiteindelijk met de laatste gasten gewoon naar binnen te gaan.

Gelukkig waren we deze keer zo slim geweest om onze gasten te vragen zelf vlees mee te nemen voor de bbq, want anders is het echt onmogelijk in te schatten wat je in welke hoeveelheden moet inslaan, laat staan dat je het in je koelkast krijgt naast alle andere snacks, taart, etc.!

Het was erg leuk dat onze ouders en (schoon)zussen/-broers elkaar eindelijk eens konden ontmoeten, en onze families konden zien hoe we nu samenwonen, want dat was dus nog helemaal niet gebeurd.

Er zijn wel wat leerpunten voor de volgende keer. Ten eerste: grondiger een selectie maken in het speelgoed dat je aan de rondrennende koters verstrekt. Een piepend badeendje is weliswaar hufterproof, maar ongeschikt voor de oren van de andere gasten…  
Ten tweede gaan we het volgend jaar een stuk minder groots aanpakken. Want ik vind het superleuk dat zoveel mensen de moeite doen om te komen opdagen, en echt wel gezellig als we met z’n allen in de tuin staan te kletsen en eten, maar ook al hadden we het ons zo gemakkelijk mogelijk gemaakt qua snacks en bijgerechten, het blijft toch altijd veel werk en je hebt veel te weinig tijd om daadwerkelijk met je gasten te praten.

Ik denk dat de meeste van mijn vrienden om laatstgenoemde reden ook niet meer op verjaardagsfeestjes komen. Richard heeft nog veel vriendengroepen, die dan gewoon onderling bij kunnen praten, terwijl mijn vrienden meer eenlingen zijn die elkaar niet noodzakelijk (goed) kennen. Die spreken dus liever één op één met me af dan in zo’n onbekende meute inclusief overactieve kinderen gedumpt te worden. Logisch. Dus wellicht dat ik volgend jaar alleen wat familie uitnodig en andere mensen gewoon buiten mijn verjaardag om zie. Mijn vijftigste verjaardag wordt dan wel weer een gelegenheid om groot uit te pakken.