Die Middeleeuwers waren niet gek. Die sloopten hun dure stoffen niet door er gaten in te knippen zodat er een knoopje doorheen kon. Nee, die frotten gewoon de draadjes van de stof uit elkaar, zodat er een opening ontstond, die ze vervolgens met draad verstevigden.

Bij grofgeweven linnen werkt een dikke naald of satéprikker prima om de weefdraadjes uit elkaar te duwen. Maar bij stevigere stoffen moet je ook steviger, beter vastpakbaar gereedschap hebben.
En het is natuurlijk mooi als dat, net als je te maken kledingstuk, ook een beetje authentiek is

Aldus zaagde ik dit kleine stukje rondhout af van een stok die nog in de schuur stond (een rechthoekige plank werkt ook, maar duurt veel langer om rond te krijgen – en ik ben wel goed, maar niet gek ):

Dat voegde ik samen met twee handvijlen en een uurtje geduld. Even roeren en… je hebt een knoopsgatpriem (of hoe zo’n ding dan ook mag heten)!

De achterkant is afgerond zodat hij fijner in de hand ligt en het uitstulpinkje is gewoon voor de mooi.

Ja, ik had tijd kunnen besparen door de schuurmachine te gebruiken, maar dit met de hand doen geeft op de een of andere manier veel meer voldoening. En ik kan ook echt heel blij worden van het maken van zoiets! Als je dan lam op de bank hangt, jezelf een schop onder je hol geeft en dan na een uur iets nuttigs geproduceerd hebt… dan is dat toch gaaf?

Hopelijk is hij spits genoeg om de stof goed uit elkaar te krijgen. We gaan het binnenkort merken. En verder bijvijlen kan natuurlijk altijd.