Zoals ik al eerder schreef, is testen met gebruikers altijd een beetje spannend. Maar hoe krijg je Lenny nu écht aan de diarree? Door haar een test te laten uitvoeren met kinderen…

Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik niets met kinderen heb. Ik word nogal nerveus van ze en weet eigenlijk nooit hoe ik met ze om moet gaan.
Maar nu moest ik wel. Want we zijn een mobiele app aan het ontwikkelen die speciaal gericht is op kinderen. En die moet nu eenmaal ook door de doelgroep getest worden.

Dus stapten een collega en ik halverwege de middag bij mijn manager in de auto en reden we naar de BSO (buitenschoolse opvang) waar zij haar kinderen naartoe brengt. Want zij had geregeld dat we daar een paar kinderen uit de groep mochten plukken om te achterhalen of ze onze app snapten en leuk genoeg vonden.

Er ging een wereld voor me open.

Direct na binnenkomst maakte ik kennis met het concept ‘luizenzak’. Een soort tas waar je je jas in hoort te doen voor je ‘m aan de kapstok hangt, zodat de luizen niet van de ene naar de ander overspringen. Oh. Wat een geruststellend begin van de testsessie…

Vervolgens begonnen de eerste kinderen binnen te stormen. Ik zag mijn geest al kruipen bij het niet stil te krijgen drukdoenertje dat onze kant opgewriemeld kwam, maar die bleek nog net 6 jaar oud te zijn en dus goddank buiten onze doelgroep (7 tot 12) te vallen.

De kandidaten werden één voor één door een leidster naar ons toegebracht. En wat een verschil zat er tussen! Van angstig kijkend, weinigzeggend meiske tot Afrikaans jongetje dat pas 2 jaar in Nederland was tot hoogbegaafd betwetertje die de papieren schermen uit de handen van mijn collega rukte en ze zélf wel even in de juiste volgorde op het toestel legde. Maar goed, hij had zichzelf vooraf dan ook geïntroduceerd als ‘de game koning’.

Het was even schakelen, want je geeft zo’n kind geen hand om je voor te stellen, ze hebben er geen boodschap aan van welk bedrijf wij zijn en uitspraken als ‘wij ontwikkelen webapplicaties’ kun je ook gevoeglijk vergeten.
Dus werd het verjip-en-janneket naar “Hoi, ik heet Lenny en hoe heet jij? Wil je ons helpen om een spelletje op de telefoon te testen?”

Het voordeel van kinderen is, dat ze er weinig moeite mee hebben om zich in te beelden dat onze geprinte papiertjes een echt scherm zijn. Er werd druk getoetst en geswiped over de velletjes – want jazeker, daar zijn ze erg bedreven in, ook al hadden de meesten (4 van de 6) nog geen eigen mobieltje. (De andere twee hadden “een Samsung” )

Het nadeel van kinderen is, dat ze achteraf altijd zeggen dat ze het ‘leuk’ vonden. Omdat ze, als ze het een goede app vonden, er nog geen specifiekere woorden voor in hun vocabulaire hebben zitten. Of, als ze het niks vonden, ze dat niet durven te zeggen.
Het was dan ook moeilijk om te bepalen of een kind nauwelijks ergens op klikte omdat hij het scherm niet snapte, of omdat hij gewoon geen fout durfde te maken – wat niet moeilijk voor te stellen was, met drie grote mensen om hem heen, ook al bleef ik herhalen dat hij het best mocht zeggen als hij het niet wist.

Nog een nadeel van testen met kinderen: de chaos! O mijn god, de chaos! We zaten niet in een afgesloten ruimte, dus er was een enorm rumoer om ons heen. Probeer dan maar eens te verstaan wat dat verlegen meisje zegt, terwijl er ook nog eens een vriendinnetje om haar heen hangt, de beker drinken vervaarlijk dicht bij omstoten staat en er aan de andere kant kinderen zeer geïnteresseerd een scherm van de tafel graaien (“Wat zijn jullie aan het doe-hoen?”).

Maar al met al is het behoorlijk goed gegaan. Uiteindelijk is er niemand met de papieren schermen vandoor gegaan, heeft niemand de boel door elkaar geniest, bleef iedereen daadwerkelijk gefocust tot het eind van de test (okee, je hoeft daarvoor niet per se recht op je stoel te blijven zitten) en er is niemand in huilen uitgebarsten (ik ook niet).

En vanzelfsprekend blijkt er weer een hoop mis te zijn met ons ontwerp. Maar hee, we weten nu wel beter hoe we ‘m op niet-lezende, op goed geluk ergens op drukkende kinderhandjes kunnen afstemmen!