Toen ik postte over een groots feest met overnachting waar ik heen moest, terwijl ik er niemand kende, postte mammie als comment dat ze dat erg knap van me vond.

Ik was even verbaasd toen ik dat las, want het was totaal niet in me opgekomen dat ik zoiets eng zou moeten vinden!

Blijkbaar ben ik echt heel veel gegroeid op sociaal gebied vergeleken met vroeger.
Er kwamen ineens herinneringen boven van hoe bang ik als kind was voor dit soort dingen. Ik was een beetje verlegen, een moederskindje, angstig als ik alleen thuis moest blijven en ik vond het zelfs eng om de telefoon op te nemen als die rinkelde.

Hoe ben ik dan in godesnaam uitgegroeid tot een zelfverzekerde vrouw, die geen moeite heeft met sociaal zijn tussen onbekenden?

Ik denk dat de basis wel is gelegd in mijn opvoeding. Hoewel ik oorspronkelijk dus een schijtluis was, heb ik vooral van mijn moeder de “omdat ik het waard ben”-gedachte meegekregen. Altijd gestimuleerd en positieve feedback gekregen als ik iets goed deed. Waardoor ik er diep van binnen nooit over heb getwijfeld dat ik er mag zijn en gewoon een leuk mens ben, ook al was ik niet bepaald populair op de middelbare school.
Dat moest alleen nog ontluiken en omgezet worden in bijbehorend gedrag.

En dat is vanaf mijn studententijd gebeurd, door gewoon initiatief te nemen. Ik heb mezelf continu een schop onder mijn eigen hol gegeven om bepaalde dingen te gaan doen. In mijn eerste jaar hing ik maar wat rond en dat irriteerde me op een gegeven moment, dus heb ik me aangemeld voor de activiteitencommissie van onze studievereniging. Wat het begin was van veel meer sociale contacten en situaties om mee te oefenen.

Ik zocht niet alleen sociale situaties op, maar ook specifiek enge situaties. Had ik bijvoorbeeld weer eens zo’n business class bij een bedrijf om een kijkje bij hen in de keuken te nemen, waarbij we met een groepje studenten een case moeten oplossen, dan meldde ik me meestal als vrijwilliger om de boel achteraf te presenteren. Niet omdat ik dat goed kon. Maar omdat ik het eng vond.
Ik bedacht dat zo’n case dé perfecte oefensituatie was. Als ik het verprutste, was er geen man overboord. Terwijl straks in het bedrijfsleven, ik het wel goed moest doen. Dus kon ik daar maar beter mijn kans grijpen en daar oefenen, voordat het ‘voor het echie’ moest.

En dat hielp. Nu presenteer ik met gemak. Ik krijg nog steeds een rood hoofd, maar ik heb geleerd dat te negeren en me er niet door van de wijs te laten brengen. Ik weet dat ik desondanks iets te vertellen heb en ik weet dat als er vragen komen, ik prima in staat ben om die te beantwoorden.

Presenteren is het ultieme voorbeeld van iets waar je beter en zelfverzekerder in wordt als je het maar vaak genoeg doet. Maar het geldt voor ontzettend veel dingen.

Zo leerde ik ook dat bedrijven niet eng zijn, omdat ik bij Integrand in het bestuur ging en regelmatig bij organisaties over de vloer kwam om stageplaatsen te regelen. Die bedrijven bleken ook maar gewoon uit mensen te bestaan, die af en toe zelfs minder professioneel waren dan wij als studentenorganisatie!

Toen ik op studiereis ging naar China, wilde ik op een gegeven moment iets bekijken waar de anderen geen interesse in hadden. Dus liep ik in mijn uppie door het grote Beijing. En toen ik me versliep en de anderen al weg waren uit het hotel, besloot ik om niet te blijven wachten totdat ze weer terug waren, maar wandelde ik op goed geluk en op basis van een paar vage aanwijzingen door de stad om het park te vinden waarin iedereen stond te tai-chi’en. En dat lukte.
Waardoor ik vervolgens het lef vond om na mijn afstuderen, in mijn eentje rond te reizen en vrijwilligerswerk te doen in Thailand. Ook daar liep niet alles van een leien dakje en waren niet alle dagen leuk, maar ik heb gemerkt dat ik het wel allemaal aan kon. Dat ik mezelf echt wel kon redden.

Door al die ervaringen werd alles een stuk makkelijker. Waaronder dus mezelf in een groep mensen die ik niet ken, plaatsen. Door mezelf te dwingen om sociaal te doen, al had ik er geen zin in of vond ik het eng, merkte ik dat mensen je heel makkelijk in hun groep opnemen, zolang je maar gewoon leuk meedoet alsof je er altijd al bij bent geweest.

En inmiddels weet ik blijkbaar niet beter. Ik heb mezelf in zo veel situaties een schop onder m’n hol gegeven dat ik nu zó veel meer durf dan vroeger! Oefenen in combinatie met een diepgeworteld geloof in jezelf dat je er mag zijn, dat was voor mij de gouden combinatie. En ik denk dat het zichzelf ook versterkt. Als je positieve resultaten krijgt door iets te doen wat je dacht dat je niet kon, is dat weer een verdere boost voor je zelfvertrouwen.

Waarom typ ik deze post? Ik weet het niet precies. Misschien omdat ik nog steeds veel (inmiddels volwassen) mensen zie die onzeker zijn over zichzelf in sociale situaties. Hopelijk hebben ze hier iets aan.

Begrijp mee niet verkeerd, ik ben nog steeds geen extravert persoon. Ik zit nog steeds liever thuis met de kat en mijn hobbies, dan feestjes af te lopen. Ook ik moet iedere keer de energie vinden om op onbekende mensen af te stappen en een gesprek te beginnen. Maar als er een keer een lastige sociale situatie is, schrikt mij dat in ieder geval niet meer af.

Want ook al kun je misschien iets leukers bedenken dan een feestje vieren met onbekenden, je hebt daarna echt wel iets aan de relaties die je kweekt door gelijk een positief, sterk beeld van jezelf achter te laten. In plaats van een teruggetrokken verlegen persoontje. Of geen beeld, omdat je niet bent komen opdagen.

Dus is er iets dat je eng vindt? Doe het dan een paar keer toch. Geloof me, dat is de enige manier om het minder eng te laten worden en zelfvertrouwen te krijgen!