Mijn eerste ‘officiële’ reënactmentweekend was een succes!

Afgelopen weekend stonden we met de groep in Duitsland, waar een kasteel opgeleukt moest worden. En wat een kasteel! Prachtig gelegen bovenop een heuvel, met eveneens prachtig uitzicht op het dal, het dorpje aldaar en andere bergen. En ‘s ochtends werden we gewekt met kanonschoten – hoe episch wil je het hebben?

Zowel zaterdag als zondag kwamen er bezoekers om het kasteel te bezichtigen en te kijken naar o.a. middeleeuwse ambachten en gevechten. Hoogtepunt van de dag was ‘de belegering van de burcht’; een toneelstukje opgevoerd door mensen uit de verschillende reënactmentgroepen die waren uitgenodigd, waarbij met veel bombarie kanonnen werden afgeschoten, de poort werd opgeblazen en na enige schermutselingen, de kasteelheer en zijn vrouwe gevangen werden genomen.

Die kanonnen maakten me toch een kabaal… Dankzij de bergen er omheen, hoorde je het gedonder helemaal rondgaan en weer terugkomen. De dorpsbewoners bleken er wat minder van gecharmeerd, want die stuurden, ondanks alle netjes verkregen vergunningen, de politie op ons af…

Minpuntje was dat er een inschattingsfoutje was gemaakt bij de indeling van het terrein. Er waren te veel groepen en te weinig vierkante meters, dus wij stonden helaas niet bij de andere groepen in en rondom de burcht zelf. We moesten het doen met een extreem schuin aflopend veldje, bereikbaar via een flinke klim over steile oneffen trapjes door het bos.
Die klim moesten we iedere keer maken als we water wilden hebben of naar de wc wilden en bovendien is een schuine ondergrond niet optimaal voor het opbouwen van een kampement.
Ook vonden lang niet alle bezoekers ons – ik schat dat maar zo’n 20% van de mensen ook ons veldje heeft bezocht. Super jammer natuurlijk.

Maar het had ook wel weer z’n voordelen, zo lekker met je eigen groepje tenten op je eigen terrein. En het weer was fantastisch met volop zon! Ik kreeg er dan ook echt een vakantiegevoel van. Heerlijk relaxed mijn dingetje doen, de avond ervoor op het gemak opbouwen zonder stress of deadline, een beetje muziek maken, een beetje kaartweven (op mijn nieuwe weefgetouw natuurlijk)…

Ook ehm… bijzonder: het veldje waar we kampeerden, bleek vlak naast het graf van de vroegere kasteelheer te liggen. Daar kwamen we achter toen enkele mensen hun kleine behoefte maar in de bosjes gingen doen en ineens een grote grafsteen tegenkwamen. En ja, het scheen er ook te spoken. Ons terrein werd ook wel ‘het dodenveldje’ genoemd… Nou ben ik behoorlijk nuchter, maar ik sliep er toch net iets minder lekker door (en dat plassen heb ik ook maar ergens anders gedaan)

Na overdag de mensen vermaakt te hebben, hadden we ‘s avonds de tijd voor onszelf.
Om degene die vroeg naar bed wilde niet weer tot last te zijn door tot laat bij het kampvuur lawaai te maken, trok ik me de tweede avond met Marion en Thom terug naar een veldje verderop, gewapend met een picknickkleed, een fles honingrum, bier, een zak chips en een liederenboek (en bij nader inzien toch ook maar een zaklamp). Daar hebben we tot midden in de nacht heerlijk zitten blèren zingen. En waarschijnlijk de dorpsbewoners beneden wederom geïrriteerd; geen idee hoe ver geluid ‘s nachts vanaf een bergtop eigenlijk draagt… :-X
Maar het was echt onwijs gezellig! En eng – we dachten de hele tijd iets achter ons te horen en ogen te zien. Op een gegeven moment kwam er écht iets door de bosjes gelopen. We hoorden het duidelijk ritselen en langskomen en het was niet klein

Toch hebben we alles overleefd en zijn we zondagavond weer veilig thuis gekomen. Na wel halverwege op de snelweg zonder benzine de vluchtstrook op te moeten pruttelen… Ai.
Maar ik was nog steeds in opperbeste, stressloze stemming en sprong gewoon bij Marion in de auto om samen op basis van het navigatiesysteem bij het dichtstbijzijnde tankstation een jerrycan te kopen (het benzinestation was godzijdank én bemand én op zondagavond open én had nog één jerrycan op voorraad. En hoewel ‘jerrycan’ geen Duits woord blijkt te zijn, kon ik de bedoeling toch duidelijk maken). Weer terug naar de snelweg, zonder overreden te worden de tank gevuld en wederom naar hetzelfde tankstation gereden om de boel verder te vullen.
Het kostte een uur extra om thuis te komen, maar het kon mijn humeur niet deren – op slaap had ik dit weekend toch niet gerekend. Het was leuk!!