Een tijdje geleden trouwden Thom en Hedwig. Met The Basic Elements besloten we een mand met persoonlijke / zelfgemaakte cadeautjes te geven.

Omdat ze per week maar één cadeautje uit de mand mochten openmaken, kon ik nog niet bloggen over mijn bijdrage, want dat zou de verrassing natuurlijk bederven  Maar inmiddels zijn mijn pakketjes uitgepakt, dus mag de inhoud wereldkundig gemaakt worden (hoop ik).

Normaal gesproken vind ik een ‘gelukshoefijzer’ een klein beetje kazig voor een bruiloft, maar omdat Thom de smid is in onze groep, was het nu wel heel gepast. Via Marktplaats scoorde ik een oud uitziend, gebruikt (en loeizwaar!) mega-examplaar, want die zilverglimmende platte varianten ogen uiteraard te modern. Het aanbod van de verkoper om het ding mooi op te poetsen voor verzending, smoorde ik in de kiem.

Heel even overwoog ik om de trouwdatum en namen zelf te graveren, maar dat idee liet ik al snel varen. Gebrek aan de juiste tools was één ding, en zonder ervaring met graveren had ik weinig hoop op een mooi resultaat.
Het was nog een hele toer om iemand te vinden die het voor me kon doen. Ik ken wel een paar mensen die een zilver- of goudsmidopleiding hebben gevolgd, maar kunnen die dan ook metaal graveren, of is dat iets heel anders…? Gelukkig bleek ik na wat zoeken in Nijmegen zelf terecht te kunnen, bij een bedrijfje dat sportprijzen graveerde. En ik ben erg tevreden over het resultaat:

Maar ja, dat was uiteindelijk niet iets zelfgemaakts. Dus bedacht ik ook nog een bordspel, in de vorm van een soort ganzenbord waarbij je onderweg op speciale vakjes kunt uitkomen. Deze vakjes refereren naar hun hobbies, of dingen die we samen hebben meegemaakt. Ik kon het allemaal moeiteloos uit mijn mouw schudden, da’s vast een goed teken wat betreft vriendschap

Enige uitdaging was het printen van de twee A4-tjes. Je zou zeggen dat als je Photoshop-afbeeldingen precies op elkaar aansluiten, ze ook keurig gelijk uit de printer zouden moeten komen. Maar printers zijn volgens mij gemaakt om mensen het leven zuur te maken, want het vereiste nog behoorlijk wat ingrepen en gevloek voordat ik twee bruikbare printjes had :-S

Tot slot de boel plastificeren. Ik kan me niet meer herinneren wat voor spul ik ooit eerder heb geplastificeerd, maar wel dat ik dat vroeger met mijn moeder deed. Wellicht dat we de kaften van mijn kinderboeken ermee beschermden? In ieder geval kwamen er vergeten herinneringen bovendrijven van het uitknippen van de hoekjes en de manier waarop je luchtbubbels kon voorkomen bij het uitrollen. Toch fijn, ouders die creatieve dingen met hun kroost doen. Hebben ze later ook nog wat aan.

Nu maar hopen dat het bruidspaar blij is met de cadeautjes.