Gisteren was de bruiloft van Thom en Hedwig. Ze hielden het in hun eigen achtertuin.
Iedereen die gisteren naar buiten heeft gekeken, heeft gemerkt dat het niet bepaald ideaal weer was voor een buitenbruiloft… Maar gelukkig hadden ze tenten neergezet zodat we wel droog konden staan en dankzij de terrasverwarmers hoefden we ook niet te verkleumen.

Misschien waren 9 cm hakken niet de beste optie voor een dag waarop je de hele tijd staat en eindigt met dansen. Misschien was de keuze voor suède schoenen op een zeiknat grasveld ook niet optimaal. Maar het waren wel mijn KNALRODE laarsjes. Bovendien hebben anderen met hun pinhakken veel meer bijgedragen aan het toevoegen van luchtgaten aan hun gazon.

Ik voelde me erg vereerd dat ik erbij mocht zijn; ik was zelfs uitgenodigd voor de ceremonie. Ik ken Thom namelijk nog niet zo heel lang. Eigenlijk hebben we elkaar pas goed leren kennen sinds ik me in januari aansloot bij the Basic Elements. Maar met sommige mensen klikt het gewoon heel goed en word je snel vrienden. Bovendien helpen lange carpoolritjes naar Duitsland of België ook wel om dingen van elkaar te weten te komen.

Toen we besloten om met de reënactmentgroep een gezamenlijk cadeau te geven (een grote rieten mand vol met persoonlijke, zelfgemaakte cadeautjes – je bent immers een ambachtengroep – waarvan ze er iedere week na de bruiloft ééntje mogen openmaken), had ik dan ook geen enkele moeite met het bedenken van iets persoonlijks.

Wat mijn bijdragen aan de mand zijn geweest, kan ik nog niet op mijn blog melden, want die mogen over 5 weken pas worden uitgepakt, dus vooralsnog moeten jullie het doen met een foto van de mand :

Bij nader inzien had de mand wat groter gemogen, maar een uitpuilende mand is ook wel weer heel leuk.

De bruiloft was traditioneel (witte jurk, speech door pappa, en klein schattig bruidsmeisje dat niet doet wat de bedoeling is), en daarbij hoort natuurlijk ook het uithalen van streken in het huis, als verrassing voor als ze de dag erna thuiskomen van het nachtje in een hotel.

We hebben het heel beschaafd gehouden hoor, en alleen maar hun slaapkamer volgelegd met ballonnen. Er waren maar 200 stuks ingekocht, dus dat is niet eens zo veel (en als je die om half 2 ‘s nachts nog moet gaan opblazen, levert dat niet alleen veel hilariteit, maar ook veel voortijdig geknapte ballonnen op). We hebben er niet eens confetti in gedaan zoals ik voorstelde, braaf hè?
Die tweede subtielere verrassing, daar ben ik niet verantwoordelijk voor – wetenschap ervan is nog geen medeplichtigheid. En die derde, waar ze waarschijnlijk pas wat later achter gaan komen, die heb ik alleen maar aangemoedigd.

We hebben ons in ieder geval goed vermaakt. Aan het einde van de avond kreeg ik van een van de familieleden zelfs nog een complimentje voor mijn mooie zang, terwijl ik naar eigen weten enkel vanuit mijn tenen had staan meeblèren op Nobody’s Wife en, uiteraard, Paradise by the Dashboard Light.

Hopelijk kijken Thom en Hedwig ook terug op een mooie dag. De regen heeft de pret in ieder geval niet mogen drukken!