Karijn en Olga werden afgelopen maand dertig. Dat moest gevierd worden. Met een themafeestje! Of we allemaal verkleed wilden komen als wat we vroeger wilden worden?

Dat hoef je tegen LARPers maar 1x te zeggen. Dus verschenen we gisteravond massaal in kostuum in een afgehuurd zaaltje in Amsterdam om te feesten.

Ik moest nog even goed nadenken over wat ik vroeger wilde worden. Volgens mij ben ik daar nooit heel expliciet in geweest. Het zijn van die vragen waar je als kind een antwoord op moet hebben, omdat volwassenen er nu eenmaal naar vragen. Twee dingen borrelden naar boven: politieagente en actrice. Volgens mij is dat wat ik ooit in de eerste klas van de basisschool heb geroepen.

Nou had ik eigenlijk helemaal geen zin om een politie-uniform te gaan naaien of kopen, want volgens mij trek ik het daarna nooit meer aan. Actrice dan maar. Maar ja, hoe verkleed je je als actrice? Een random outfit aandoen en dan beweren dat je ‘een actrice die <X> speelt’ bent, vond ik suf.
Lightbulb! Ik zou gaan als Oscarwinnares. In galajurk, met zo’n plastic Oscarbeeldje. Perfect! Want welke vrouw laat nou een kans schieten om een mooie jurk aan te trekken??

En toen ging het mis.

Als je namelijk een perfectionist ruim de tijd geeft om iets voor te bereiden, dan houdt ze het niet bij de grote lijnen. Als de grote lijnen er staan, dan wordt er naar de details gekeken. En als die ook geregeld zijn, worden de microscopisch kleine dingen behandeld, die werkelijk niemand anders ziet.

Ik had hetzelfde probleem bij mijn bruiloft: op een gegeven moment stond ik me druk te maken om welke friggin’ taartstandaard er moest komen. Gelukkig realiseerde ik me toen dat ik echt te ver ging, en kon ik een stapje terug doen. Maar bij dit feestje liep het wel uit de hand.

Allereerst besloot ik dat mijn zwarte galajurk just wouldn’t do. Op een Academy Award uitreiking hoort een gekleurde jurk. En aangezien ik vanuit mijn werk jaarlijks een gala heb, en ik de zwarte jurk afgelopen jaar al had gedragen, had ik een uitstekend excuus om er nu vast een nieuwe voor te kopen. Zoals jullie al eerder konden lezen, kwam ik uiteindelijk met twéé jurken thuis. Ach ja, dat was nog niet zo heel erg.

Toen kwamen de accessoires. Mijn zwarte schoenen stonden allen voor geen meter onder de rode jurk. Daar moesten echt rode onder. Die had ik nog niet, dus die werden aangeschaft. Niet alleen voor het feestje natuurlijk, nee, want deze jurk kon ik vaker dragen dus dit hoorde gewoon bij de outfit. Recyclebaar, dus een acceptabele uitgave.

Oorbellen! Van die lange tot bijna op de schouders! Die moesten hier uiteraard bij.

Oh jee, make-up… Ik draag wel make-up, maar had nog nooit een goede foundation gevonden. En knalrode lippenstift moest hier natuurlijk bij. Had ik ook niet. Dus liet ik mij door zo’n adviseuse opmaken bij Douglas en liep ik met een (veel te duur) tasje make-upartikelen weer de winkel uit.

Argh… een glamourkapsel! Ik ben heel slecht in mijn haar opsteken. Dus maakte ik een afspraak bij de kapster. Want ik moest mijn haar toch nog laten bijpunten. Dat kon dan gelijk in een keer. En de buurtkapster was veel goedkoper dan de kapper in het centrum waar ik normaal heen ga – voor de prijs waar ik normaal mijn haar voor laat knippen, kon ik het hier laten knippen én opsteken. Weer een te verantwoorden uitgave!

Laten we zeggen dat het Oscarbeeldje dat ik via internet bestelde, het goedkoopste element van mijn outfit was… Maar het was uiteindelijk wel een prachtig plaatje! En nu kan ik eindelijk iedereen die bij mijn vorige posts reageerde met “wij willen foto’s zien van als je het aan hebt!”, tevreden stellen

Ik bleek overigens de enige actrice te zijn op het feestje. Ik kan me niet voorstellen dat er niemand anders was die dat vroeger wilde worden, dus ik denk dat meerdere mensen een probleem hadden met bedenken hoe ze dat konden uitbeelden. Politieagenten waren er dan wel weer in overvloed.

Mark ging als burgemeester. Eigenlijk wilde hij directeur worden, maar dat verschilde qua outfit al helemaal niet van wat hij nu al dagelijks draagt

Daarnaast waren er, zoals te verwachten, mensen verkleed als dierenarts, militair, stewardess, kapitein, prinses of koning, ballerina en astronaut. Maar ik spotte ook operazangeres, piraat, goochelaar, schilder, Greenpeace-activiste, jedi(!), en lijk (“Ik dacht vroeger nooit ouder te worden dan 30” :-D). Verder zag ik een indiaan, bouwvakker, cowboy, en… en… toen bleken we ineens de Village People compleet te hebben! XD

Op de dansvloer ging het goed los; de schilderskwasten, plastic pistooltjes en dierenknuffels rolden regelmatig over de vloer. Uiteraard wisselden onze requisieten gedurende de avond meermaals van eigenaar, waardoor militairen met vlinderantennes rondliepen en burgemeesters met stewardessenhoedjes werden gesignaleerd.

Hoogtepunt was het nummer ‘Greased lightning / Summer nights’. Spontaan verdeelde de zaal zich in twee rijen: vrouwen aan de ene kant, mannen aan de andere kant. En dan lekker tegen elkaar op zingen. Inclusief spontane mannenstapel!

Iets na half 2 vonden we het mooi geweest; we moesten immers nog van Amsterdam naar Nijmegen rijden. Waardoor we uiteindelijk om half 4 in bed lagen en ik er pas om half 1 ‘s middags weer uit rolde.

Aan de reacties van mijn mede-feestgangers op Facebook te lezen zijn we het er allemaal over eens: het was een leuk feestje. Maar we zijn duidelijk geen twintig meer. *kreun*

(grote foto’s copyright & met dank aan Eline Spek!)