Van de week werd er door twee enthousiaste collega’s een mailtje naar het hele bedrijf gestuurd. Of we donderdag na het werk met z’n allen gingen borrelen? Leuk leuk leuk toch, dus ze gingen er vanuit dat iedereen ging komen!
Ai. Daar hebben we het weer. Zo’n activiteit waarvan de meeste mensen zich blijkbaar niet kunnen voorstellen dat er ook mensen zijn die het niét leuk vinden. En je dus ook als spelbreker wordt gezien als je, zoals ik, aan het eind van de dag je jas aantrekt en gewoon naar huis gaat.
“Maar waarom ga je niet mee dan??”, vroegen veel verbaasde collega’s.
Nou gewoon, omdat ik borrelen helemaal niet leuk vind.
“Maar… ga je dan ook nooit met je vriendinnen naar de kroeg ofzo?”
Eh, nee, dat doe ik inderdaad niet. Tenzij er gedanst kan worden.
Ik heb het concept ‘naar een café gaan om wat te drinken’ nooit helemaal begrepen.
Ik drink omdat ik dorst heb, niet omdat ik het nuttigen van een drankje als een hobby beschouw. Als je bierliefhebber bent, kan ik me voorstellen dat je naar een biercafé gaat ofzo. Maar voor iemand die zelden bier drinkt, geldt dat dus niet.
Ik drink bovendien niet veel. Als ik een kopje thee krijg na het eten, ben ik tevreden voor de rest van de avond. Maar als je borrelt, dan word je geacht om meer te drinken. Voor de lekker, of anders wel omdat je nu eenmaal in een horecagelegenheid zit en er dus van je wordt verwacht dat je er geld uitgeeft. Meestal neem ik in zo’n situatie dus maar wat te drinken voor de vorm. En dan moet ik ook altijd lang nadenken over wat ik dan moet nemen – want tsja, ik heb dus eigenlijk nergens zin in.
Ik vind cafés bovendien helemaal niet gezellig. Een donker hol waar het met een beetje pech naar zweet en alcohol riekt, er zo hard wordt gepraat door andere aanwezigen dat ik mijn vrienden nauwelijks kan verstaan, en een houten barkruk die al na een half uur pijn in m’n kont veroorzaakt, of afgeknelde benen omdat ik niet bij het tussenlatje kom. Of nog erger: moeten hangen aan van die statafels waar ik amper bovenuit kom.
Als je met elkaar wil bijpraten dan is het toch veel comfortabeler (en goedkoper) om dat bij iemand thuis te doen?
Ik ben bovendien helemaal geen prater. Ik ben een introvert persoon, dus praten kost mij energie. En let’s face it: ik heb nu eenmaal weinig gemeen met mijn collega’s, dus verder dan koetjes en kalfjes ga ik met hen ook niet komen. En dus gaan we uiteindelijk maar weer over werk praten.
Niet dat ik het niet leuk vind om af en toe iets met collega’s te doen hoor. Prima om eens samen pizza te gaan eten. Een bedrijfsuitje? Ik ga wel mee hoor. Want het wordt heel wat anders als het sociale aspect gekoppeld is aan een activiteit – hoe klein dan ook. Uit eten, poolen, dansen… Met een beetje geluk kríjg ik daar juist energie van.
Maar borrelen niet dus. En dat snapt men niet. Het doet me denken aan een sessie over persoonlijkheidstypen die ik ooit bij een vorige werkgever had. Mijn toenmalige manager was compleet verbaasd toen bleek dat niet iedereen in het bedrijf het kon waarderen als vooraf niet bekend werd gemaakt waar het bedrijfsuitje heen ging. Dat onverwachte was toch léúk??
En zo kunnen mijn collega’s dus niet accepteren dat ik niet van borrelen houd. Gewoon omdat het de norm is dat men zoiets wel leuk vindt. En dat vind ik jammer. Zeker aangezien ze het waarschijnlijk zullen interpreteren alsof ik mezelf bewust buiten de groep plaats en hen niet aardig genoeg vind.
Maar ik ga hen toch ook niet vragen om na werktijd mee te gaan LARPen, reënacten, doedelzak spelen, of balfolk dansen, en dan verwachten dat iedereen enthousiast is…?
Haha volgende bedrijfsuitje met zijn allen LARPen!
Je hebt wel ballen hoor, ik laat me toch meeslepen omdat ik bang ben niet aardig gevonden te worden. Oké, ik drink wel bier en als het alcohol vrij moet vind ik een boel cola ook niet erg. Maar met het volume van de muziek vind ik een gesprek voeren onmogelijk, dus wat moet je dan? Het voordeel is wel dat als er geen activiteit aan zit, je voor een uurtje mee kunt gaan en dan met een smoesje ‘m weer kunt peren. Dat elimineert een hoop gezeur over niet gezellig zijn, je moet er alleen een uurtje van je energie en tijd voor opofferen. Is dat het waard om er voor te zorgen dat je wel “in het team past”?
Onverwachte dingen zijn helemaal niet per definitie leuk, je weet helemaal niet of het leuk is, want je weet niet wat er komt. Om diezelfde reden houd ik niet van bonbons als er geen verpakking bij zit waar op staat wat er in welke zit. Wat is er leuk aan een snoepje dat mogelijk niet lekker is? Als ik dan toch iets ongezonds eet wil ik wel dat het lekker is!
Waarom snapt niemand dat, dat is gewoon efficiënt!
I hear you, sister
Voor mij erg herkenbaar. Meestal glip ik stiekum weg van zo’n borrel na een half uurtje, langer houd ik het echt niet uit.
Het is ook zo sip als je dan meegaat om er toch een beetje bij te horen, wat om je heen staat te blieken en je doodongelukkig voelt omdat je niemand verstaat / niks hebt om over te praten / je niet weet waar de wc is en je al een half uur moet.
Dat valt de anderen toch ook op?
Ik begrijp hem helemaal. Ik moet bekennen dat ik vaak ga zoeken naar een andere afspraak/activiteit als ik dergelijke berichtjes krijg. Het is sociaal namelijk volstrekt geaccepteerd dat je afzegt als je iets anders hebt, al is het maar een sporttraining. Ik overleg dit soort uitnodigingen ook altijd met mijn partner “om te kijken of het in de agenda past” voordat ik antwoord geef.
Ik heb mazzel. Borrels zijn bij ons altijd op vrijdag, en dat is mijn standaard parttime dag, dus ik ben er nooit. “Nee, we snappen wel dat je niet speciaal voor de borrel op je vrije dag naar het bedrijf toe komt” Phew!
Wat heerlijk om te lezen hoeveel mensen ook een schurfthekel hebben aan borrelen. Omdat iedereen altijd maar toegeeft en (in ieder geval een half uurtje of uurtje) meegaat, lijkt het namelijk af en toe alsof ik de enige ben.
Maar ik ben blijkbaar alleen redelijk uniek in het feit dat ik gewoon ‘nee’ zeg in plaats van toe te geven aan de sociale druk. Wat overigens lang niet altijd bevordelijk is voor je carrière.
@Kenshin: bij ons wordt er ook altijd op vrijdagmiddag geborreld. En ook ik ben op vrijdag altijd vrij. Maar speciaal voor mensen als wij, hadden ze nu de borrel op donderdag gepland, zodat ook wij erbij konden zijn. Leuk toch??? (*kreun*)
“Maar speciaal voor mensen als wij, hadden ze nu de borrel op donderdag gepland, zodat ook wij erbij konden zijn. Leuk toch??? (*kreun*)”
Aaargh! Ik ben ook nog steeds erg bang dat ze dat bij mij op het werk ook een keer gaan bedenken…
Soms ben ik toch wel blij dat ik het goed met m’n collega’s kan vinden en dat we wel over andere dingen kunnen praten dan werk… Bovendien, als we ‘borrelen’ zit er altijd een (leuke) activiteit aan vast.