Vandaag vieren we onze vrijheid.

Mensen zoals ik, die nooit oorlog mee hebben gemaakt, kunnen zich amper voorstellen wat het betekent om niet vrij te zijn. Enerzijds een ongelooflijk voorrecht, anderzijds best gevaarlijk.

Toen de dreiging van oorlog een stukje dichterbij kwam, in Oekraïne, realiseerde ik me ineens hoe onvanzelfsprekend vrede nog steeds is. Ik dacht altijd dat oorlog iets van heel vroeger was, iets waar je tijdens geschiedenislessen over leerde. En dat we inmiddels toch wel beter weten en dat oorlog iets is voor onontwikkelde landen. Je weet wel, ver in Afrika enzo.

Hoe naïef, hè?

Stel je voor, dat je niet meer kunt doen wat je wil. Even op en neer naar Amsterdam rijden voor een concert. Alles wat je nodig hebt kopen in de winkel of online. Je mening op je blog gooien. Doorgaan met je eigen leven, in plaats van het leger in moeten en allerlei gruwelen meemaken.

We vinden deze dingen allemaal vanzelfsprekend. Maar het was nog niet eens zo heel lang geleden dat dat niet vanzelfsprekend was. Je realiseert je pas hoe waardevol dat is, als het er niet meer is.

Wat fijn dat ik ben geboren na de oorlog en het nooit heb hoeven meemaken. En ik hoop dat ook nooit te hoeven in de toekomst.

Ik weet dat oorlog nooit om zwart-witredenen ontstaat en dat er altijd complexe, genuanceerde afhankelijkheden achter zitten. En dat het dus ook naïef is om te zeggen: laten we met z’n allen afspreken nooit meer oorlog te voeren.
Desondanks is leren van het verleden een belangrijk begin.

Vier en waardeer je vrijheid.