Zwusje was gisteren jarig. Ze stuurde van tevoren een verlanglijstje rond. Daarop stond onder andere: ‘huisnummer 29 (zelfgemaakt?)’.

Ha! Dat laat haar grote zus zich geen tweemaal zeggen! ‘Zelfgemaakt’ is my middle name!

Eens even denken… hoe kan ik creatief zijn met huisnummers? Ah, idee! En nog een idee! Vijftien ideeën! Argh, keuzes!

Ik besloot in ieder geval te gaan voor het deurmatidee. Ik herinnerde me dat mijn Zwusje een tijdje geleden op Facebook had gepost over de nieuwe buurvrouw, die niet subtiel had gehint dat ze wel eens een nieuwe deurmat kon gebruiken.

Ik ken die hints. Wij zijn volgens mij ook de schande van de buurt: de buurvrouw links heeft al eens het gras van onze voortuin gemaaid, de buurman rechts onze stoep sneeuwvrij gemaakt, en de buurman van twee deuren verderop, die glazenwasser is, stond recentelijk ineens ongevraagd onze ramen te zemen :-X

Dus, een deurmat met huisnummer ging het worden! Want volgens mij moest zo’n kokosmat best met verf te bespuiten zijn.

Eerst een standaard blanco kokosmat bij het tuincentrum gehaald:

Malletje van karton geknipt en op hoop van zegen met de spuitbus er overheen gegaan:

Hee, dat lukt daadwerkelijk!

Maar oei, niet helemaal gecentreerd… Ik was zo gefocust op het parallel uitlijnen van de cijfers met de  zijkanten, dat ik niet meer goed opgelet heb of de boel wel exact in het midden lag.
Ach ja, mijn zusje is grafisch ontwerpster, zoiets valt haar vast niet op, toch? ( :-X )

En aangezien alleen een nummer een beetje kaal was, heb ik er ook nog een randje omheen gespoten. Het eindresultaat:

Ik heb speciale buitenverf voor uiteenlopende ondergronden gebruikt, maar ik weet niet hoe lang het duurt voordat de verf eraf is gesleten. Dat zal niet heel lang zijn, maar kokos deurmatten gaan sowieso geen jaren mee. Bij die van mij, die ik voorbedrukt kocht, waren de letters er ook in no-time afgeërodeerd. De mat zelf lag al na één winter uit elkaar. Sneeuw kunnen die dingen blijkbaar niet hebben.

Misschien moet ik voor mijzelf dus ook maar een nieuwe spuiten, want ik had deze coole versie maar die is blijkbaar niet meer leverbaar.

Om te voorkomen dat mijn Zwusje slechts een paar maanden plezier zou hebben van haar huisnummer, kocht ik als back-up ook een langer meegaande versie, in de vorm van een lieveheersbeestjeskasje (ultiem scrabblewoord!):

Deze bewerkte ik niet met verf, maar met de houtbrander:

Zo’n ding is wat secuurder dan een spuitbus, dus ik kon er ook nog hun namen bij zetten zoals je ziet. Nu belt zeker niemand meer bij het verkeerde huis aan!

Oh ja, en ze kreeg ook nog dit, voor de extra:

Ik had in het tuincentrum eigenlijk al alles gevonden wat ik nodig had, maar toen liep ik langs deze zonne-energetische kip. Die was té over de top hilarisch om te laten staan. Dus mocht ‘ie ook mee. Niet zelf gemaakt, wel lollig