Meestal ben ik wel redelijk genuanceerd wanneer het gaat om het vergelijken van vroeger met nu. “Vroegah was alles beter” is gewoon niet waar.
Het is gemakkelijk om bijvoorbeeld te roepen dat social media onze normale face-to-face-communicatie verpest. Maar ten eerste wordt vergeten op welke manieren social media ons leven heeft verríjkt en ten tweede wordt standaard van vernieuwingen geroepen dat het slecht is.
“Er zijn vandaag al twee auto’s door de straat gereden, het wordt veel te druk, we moeten onze kinderen maar niet meer op straat laten spelen!”, riep men jaren geleden.
Mjah, die kinderen blijken zich best gered te hebben hoor.
“Kinderen kijken te veel tv, ze lezen geen boeken meer!”
Ach en wee. Toen de boekdrukkunst werd uitgevonden vond men het vast erg dat kinderen niets meer uit het hoofd leerden.
Enzovoorts.
Maar desondanks kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat we tegenwoordig steeds meer consumeren, in plaats van zelf ‘produceren’. En dan heb ik het niet over het verbouwen van groente ofzo. Ik bedoel dat we niet meer zelf creatief zijn.
Het aanbod vanuit anderen is dermate gegroeid, dat het niet meer nodig is om zelf iets te maken. Van originele spulletjes voor in je huis / kleding kopen i.p.v. maken, tot muziek luisteren i.p.v. zelf een instrument bespelen, tot amusement tot je nemen i.p.v. zelf te organiseren: hoeveel mensen zitten er bijvoorbeeld niet een complete dag op de bank series te kijken? Oftewel, verhalen die anderen hebben bedacht en voor ze uitgewerkt, te consumeren? Om aan het eind van die dag helemaal niets beréíkt te hebben?
Nou denk ik dat mijn vriendenkring verhoudingsgewijs al zeer creatief is, gezien het aantal fröbelaars en bv. LARP’ers (lees: verhalenmakers). Maar dan nog vind ik dat veel mensen maar tot heel weinig komen.
Als we het dan over LARP hebben, dan denk ik ook aan de klacht van Karijn die ik op Facebook langs zag komen, over het feit dat heel veel mensen wel naar leuke evenementen op zoek zijn, maar er steeds minder mensen bereid te vinden zijn om ze te organiseren. Oftewel: ook de creatieve LARP’ers worden steeds meer consumeerders van entertainment door anderen, dan er zelf aan bij te dragen. Niet alleen wat betreft organisatie, maar ook houding als speler: “vermaak me maar” in plaats van “ik ga samen met mijn mede-spelers een avontuur creëren”.
Of ben ik nou toch zo’n zeur, die de positieve voortvloeisels hiervan niet ziet?
Of is het wellicht helemaal niet erg om alleen maar te consumeren?
Ik weet het niet helemaal. Ik merk ook een relatief laag aantal startende organisaties, zie bestaande organisaties worstelen met bezettingsproblemen en merk een gebrek aan evenementen waar ik zelf graag naar toe zou willen.
Er is niet denderend veel aanbod op het moment. Ik denk dat de rek een beetje uit het verenigingssysteem ligt. Ik denk dat er ook een stuk bij komt kijken dat er meer en meer bewustwording is dat een bestaande en langlopende larp een enorme verantwoordelijkheid is, iets waar je twee tot vijf (!) jaar aan vast zit. Ik wist toen ik 18 al niet waar ik vijf jaar later zou zijn, laat staan nu
Als ik nu een nieuw evenement start kijk ik met mijn organisatie kritisch naar hoe haalbaar het is in plaats van enthousiast en ‘ad infinitum’ er in te springen. Daarbij kijk ik vooral naar het neerzetten van larps waar het zowel als organisator en deelnemer gemakkelijker komen en gaan is.
Daarbij komt nog een puntje (maar dat is een gevoel) – er lijkt minder aanwas van spelers in het 18-25 jaar segment, degenen die de stap maken naar organiseren. Ik ben zelf tijdens de Lord of the Rings / Harry Potter craze ingestapt, en toen was de sky best de limit.
Beetje een rambling post. Ik zie waar je vandaan komt, ik merk dat de hobby verschuift, ik weet alleen niet of ik dat perse een negatief ding vindt. Wel ben ik het met je eens dat het ‘ik ben hier, vermaak me’ ding echt moet gaan. Als je dat wil heb ik nog wel een paar MMO’s voor je om te gaan spelen – ik larp voor het sociale, actieve en creatieve aspect.
Om het even over het hele internet-social media gebeuren te hebben: Volgens mij is het aantal producenten juist explosief gegroeid door het internet. Allemaal youtube-filmnpjes van mensen die hun eigen zingsels en speelsels de wereld in gooien, fanart-sites vol met allerlei tekeningen, bandjes die hun eerste album als mp3-tjes voor een paar knaken de wereld in schoppen, virale video’s, noem maar op.
Dat nieuwe larp organisaties moeite hebben met opstarten of dat bestaande larp-organisaties moeite hebben met enthousiaste organiseerders hebben heeft ook te maken met de leeftijd van de deelnemers. Studenten en mensen die net aan het werk zijn hebben vaak meer tijd over dan mensen die een gezinnetje willen stichten. Met sportclubs zie je een zelfde soort verschuiving. Op een gegeven moment wordt het leven drukker. Carriere wordt belangrijk, of kindjes maken. Pas als de carriere wat minder belangrijk wordt of de kinderen het huis uitzijn krijgen de mensen weer tijd om dit soort nevenactiviteiten op te pakken.
Maar ik kan het mis hebben.
Wat Annet zegt.
En volgens mij komt daarbij ook dat het werk steeds meer energie kost. De banen die we hebben zijn steeds stressvoller, er wordt steeds meer van je verwacht. Daardoor hebben mensen dan ‘s avonds ook minder puf om te sporten, creatief bezig te zijn of een larp te organiseren.
Dat kan waar zijn, maar dan moet het ook waar zijn wat Sna zegt: dat er te weinig jongere mensen bij de hobby komen.
Is dat inderdaad zo? Bij Charm is er toch best wat instroom van jong volk.
@Willem: daar heb je wel een punt!