Afgelopen zondag ging ik voor het eerst sinds tijden weer eens naar café De Zaaier in Wageningen om sessie te spelen. Altijd erg leuk om te doen, maar hoewel ik deze eerste zondagen van de maand structureel in mijn agenda heb genoteerd, komt het er nauwelijks van (gek hoor, ik heb toch nooit iets te doen in de weekends?? )

Het voordeel van na lange tijd weer meespelen: ik merkte heel duidelijk dat ik vooruit ben gegaan in mijn spel! Ik beheers de nummers natuurlijk meer, maar ook mijn techniek, vingervlugheid en timing zijn een stuk beter dan eerst.

Niet alleen ikzelf merkte het; ik kreeg ook veel complimentjes van Bert, de sessieleider.

Dat is natuurlijk ontzettend fijn om te horen. Al dat oefenen is blijkbaar toch niet voor niets. Maar het allerleukste is om te merken dat anderen het oprecht leuk vinden om met je samen te spelen!

Bert suggereerde zelfs dat ik maar eens moest beginnen na te denken over lesgeven aan anderen. Wut? Maar ik heb zelf nog zó veel te leren…

Van de andere kant zie ik het er inderdaad ooit nog wel eens van komen. Dit wereldje werkt nu eenmaal zo. Voor minder gebruikelijke instrumenten zoals doedelzak, vind je niet even een docent in de Gouden Gids. Dat zijn geen didactisch onderlegde full-time docenten, die netjes een methode uit een boekje met je doorlopen, maar gewoon muzikanten die het uit liefde voor het instrument erbij doen. Ook mijn huidige docent vertelde me dat hij les geeft in de hoop dat zijn leerlingen het ooit weer door kunnen geven aan anderen, om zo het instrument levend te houden.

Dus pap en mam: misschien ga ik uiteindelijk toch nog het onderwijs in

Maar nu eerst nog heel veel meer spelen en leren!