Dus. De high-tea van Suus. Daar moest niet alleen een kaartje voor gemaakt worden, maar iedereen moest ook een zelfgemaakt gerecht meenemen.

Ik was er al snel uit: aardbeien met chocolade. Lekker, maar niet moeilijk om te maken. Kwestie van chocolade smelten en de aardbeien erin dopen.

Toch?

Toch niet. Chocolade smelten blijkt een kunst.

Mijn eerste poging ‘au bain marie’ faalde jammerlijk. Het vermoeden dat dit geen succes ging worden, rees al snel – te weten op het moment dat het kokende water in de omringende pan over de rand van het bakje met chocoladebrokken begon te klotsen en ik mezelf boven de gootsteen de chocolade vond af te staan gieten. Hmm… this can’t be right…

Toch maar stug doorgezet. Maar helaas, de chocolade smolt voor geen meter, maar werd een klonterige massa. Die ook nog eens totaal niet aan de aardbeien bleef plakken. En ik had nog wel extra pure chocolade gekocht, met 76% cacao.

Curse you, receptensites met foto’s van belachelijk perfecte gerechten die voor geen meter op de realiteit lijken! Wat nu??

Vroeger belde je dan je moeder, zodat die je hoofdschuddend de fijne kneepjes van het huisvrouwenvak kon uitleggen. Maar tegenwoordig pak je je smartphone erbij en vraag je Google om hulp.

Na wat browsen had ik een lijstje met te wijzigen variabelen:

– metalen in plaats van aardewerken kom gebruiken
– kom niet de bodem van de pan laten raken
– het water niet laten koken
– niet twee repen chocolade tegelijk erin flikkeren, maar beginnen met een beetje en dat later steeds aanvullen

Gelukkig had ik met mijn snoepgrage vooruitziende blik extra veel chocolade ingeslagen en kon ik een tweede poging wagen.

Lo and behold – ditmaal werkte het als een tierelier! Er ontstond een romig lichtbruin meer in mijn pannetje, waar de aardbeitjes zich genietend in wentelden, om als zongebruind tropisch fruit weer tevoorschijn te komen.

Ik moest wel zelf nog even creatief zijn wat betreft de doop- en droog-methode, aangezien de groene steeltjes regelmatig van de aarbei loskwamen en eigenlijk ook wat te kort bleken om voldoende grip te bieden. En bovendien: als je versgedompelde vruchten op een stuk bakpapier deponeert, gaat de onderzijde zeker niet lijken op de gladde modelhuidjes van de aardbeien uit de catalogi.

Cocktailprikkers en een ovenrooster boden uiteindelijk de oplossing. Dat soort achter-de-schermengeheimen vertellen de kookmagazines je dan weer niet

Gelukkig mocht ik Judith een kwartiertje later dan gepland ophalen, zodat mijn snackjes toch nog voldoende tijd hadden om in de koelkast uit te harden. Beetje jammer namelijk, als je bij aankomst een bak met een alsnog compleet aaneengeklonterd geheel presenteert.

Maar ze zijn heelhuids gearriveerd en we hebben ervan gesmuld. En ik heb er weer wat keukenvaardigheden bij.