Kennen jullie het fenomeen adventskalender? Ik weet eigenlijk niet hoe katholiek dat is en of het voornamelijk in Limboland voorkomt, of dat het een nationaal gebruik is.
Vroegah kregen we er altijd eentje van m’n ouders cadeau. Het was iedere keer weer een feest om vanaf 1 december iedere ochtend een deurtje open te mogen maken en er een chocolaatje of speeltje achter te vinden.
Ook toen we eigenlijk veel te groot waren voor adventskalenders stonden we erop om het te doen. Ik herinner me nog hoe onze ouders hoofdschuddend toekeken toen we als een kind zo blij waren met de Kindersurprise-achtige plastic zut die we achter het kartonnetje uit haalden. Maar het ging dan ook helemaal niet om wat er precies achter zat, het ging om de traditie. Het je iedere dag weer verheugen op de volgende ochtend, als er weer een vakje open mocht.
Weer zo’n traditie van vroegah die ik stiekem wel mis. Dus besloot ik dit jaar er een voor mezelf aan te schaffen.
Maar het bleek nog niet mee te vallen om eentje te vinden! De adventskalenders die tegenwoordig verkocht worden, zijn doorgaans in drie versies te krijgen:
– Van hout en bedoeld om meerdere jaren te gebruiken. Dan moet je dus zelf iets achter de vakjes gaan stoppen. Ja dag… dan is het geen verrassing meer!
– Met speelgoed. Tsja… nu ben ik er écht te oud voor.
– Uberheilig. Nou ben ik officieel wel gelovig en ja, het hoort erbij, maar ik zit eigenlijk niet te wachten op een kalender versierd met bijbelteksten.
Ik wilde er gewoon eentje van karton met chocolaatjes.
Als ik ze al vond, waren ze van Duitse webshops (blijkbaar is het daar wel hot) of bij Nederlandse webshops gespecialiseerd in Oud Hollandsche Waren Voor Geëmigreerde Nederlanders Met Heimwee. Die niet binnen Nederland verstuurden.
Uiteindelijk vond ik er toch nog eentje, bij Intertoys. Hoezee! De verzendkosten waren meer dan het ding zelf kostte, maar dat mocht de pret niet drukken.
Morgen is het dan zo ver: mijn eerste vakje gaat open. Oeh, spannend! 
Zeg slimmeke, bij ons liggen die dingen al weken in de supermarkt ^_^.
Of wij hadden er eentje voor jou meegenomen, of je had zelf even naar Kranenburg kunnen fietsen (ja, zo dicht bij is dat!) om er eentje te halen. Scheelt je weer verzendkosten.
En hoe moet ik weten dat dat die dingen in Duitse supermarkten liggen, slimmeke??
tegenwoordig krijgen we van mijn papa en mama een volwassenen adventkalender in onze schoen. Het is niet heel veel meer dan een gigantisch kraslot met vakjes waar je ook elke dag een vakje van mag open krassen. Zo spaar je verschillende soorten figuurtjes. Aan het einde van het lot tel je ze op en bij een X aantal figuurtjes win je dan een geldprijs.
Volgens mij is advent wel echt katholiek. Vroegah bij mij op de katholieke basisschool hadden we adventkrans, adventkaarsen, advent gebedjes….ze whole shebang.
Lenny Says: En hoe moet ik weten dat dat die dingen in Duitse supermarkten liggen.
Dat is ook weer waar. Volgend jaar ritsel ik voor jou een adventkalender.
Gewoon bij “de Spar”, liggen ze bij de kassa klaar voor het grijpen liefje.
Ik kan me jouw reactie op: een deurtje open, wel weer voorstellen;)
@Mammie: Da’s zeker ook alleen in het katholieke Limboland… bij onze Appie Happie en de Coop heb ik ze niet gezien.
@Yvonne: thnx, ik houd je aan je aanbod
Lang leve Limburg :p Gewoon bij de Aldi voor 60 cent.
Volgend jaar stuur ik je er wel één op met de post, kost het maar 44 cent aan verzendkosten
het zou me niet verbazen als je ze bij een lidl of aldi ook gewoon kan vinden.
Maar dat zou ik aan mijn lieftallige wederhelft moeten vragen omdat die de boodschappen doet.
Maar adventskalenders zijn ook deel van mijn jeugd. Wij kregen ze meestal van onze toemalige buurvrouw die ze dan voor alle kinderen in de straat kocht.
Nu eten we geen chocolatjes meer maar krassen we vakjes open. Ook leuk