Dat was een lekker lang weekend reënacten in de Tuinen van Appeltern! We waren namelijk door de beheerders gevraagd om hun Winterfestival te komen opleuken.

Het verbaasde me in eerste instantie een beetje, want wat hebben middeleeuwse ambachten nou te maken met tuinen? Maar het festival bleek breder dan alleen tuingerelateerde dingen, en het ging ook om een knusse winterse sfeer neerzetten zodat bezoekers werden geamuseerd als ze door de tuinen wandelden. En daar konden wij met ons kampement en kampvuurtjes prima aan bijdragen.

Desondanks was ik even bang dat bezoekers geen interesse zouden hebben in onze demonstraties, maar dat viel 100% mee en ik heb veelvuldig mensen van alles en nog wat uitgelegd.

Aangezien het Winterfestival van vrijdag t/m zondag was, vertrokken we donderdag al om op te bouwen. Een dagje langer dan normaal, en dat terwijl het ijzig koud was…

Ik was dan ook enorm blij met mijn nieuwe warme gardecorpse en wanten! Zonder die dingen had ik het een stuk minder goed getrokken. Natuurlijk was het nog steeds frisjes (vooral als je ‘s ochtends uit je warme slaapzak moest om je aan te kleden), maar het was wel te doen.

Ook voor kaartweven bleven mijn vingertjes warm genoeg. En wat ging het weven lekker! In tegenstelling tot andere evenementen, waar ik me voornamelijk zat te ergeren aan brekende draden, verkeerde spanning en foutief ingeregen kaartjes, en slechts enkele tientallen centimeters succesvol geweven band kon produceren, ging alles nu per direct goed en heb ik in die drie dagen maar liefst 2,2 meter (bijna foutloos) band afgekregen! Yay, eindelijk een wol gevonden die geschikt is voor kaartweven en eindelijk word ik beter in het goed verdelen van mijn spanning!

Helaas was doedelzak spelen niet zo’n succes. Ik heb het instrument welgeteld 5 minuten naar buiten gehaald en na enkele mismaakte prutjes in plaats van tonen, toch maar weer in zijn mand teruggestopt. Te koude vingers om te voelen waar de gaten in de speelpijp zitten, waardoor ik ze niet goed kon sluiten. En het riet vond de kou ook maar niets… Dat belooft niet veel goeds voor de Midwinter Fair van komend weekend.

Bezoekers blijven toch altijd hilarisch. Op zondag kon ik uiteraard de vraag “Hebben jullie het niet koud?” niet meer horen. Maar er was ook een moment dat ik een groepje mensen in de verte aan mijn mede-reënactors hoorde vragen: “Zijn jullie nou van die mensen die op tv komen, die aan de werkelijkheid willen ontsnappen en zich verkleden als elfjes?” Stikkend van het lachen heb ik mijn capuchon maar wat verder over m’n hoofd getrokken… XD

Arme Rinske, die haar baby mee had genomen en hem in een draagdoek rondsjouwde, kreeg het ook zwaar te verduren.
Bezoekers tegen elkaar: “Zou die baby echt zijn?” “Nee joh, dat doe je zo’n kind toch niet aan?” Auw…
Op een gegeven moment overwoog ze maar om een bordje op te spelden: “Ja, de baby is echt. Nee, hij heeft het niet koud.”…
Of ook zo’n briljante vraag: “Is dat een middeleeuwse baby?” Euh… XD

Dan was er nog de bezoekster die geïnteresseerd naar mijn weefgetouw keek en vroeg: “Zijn die kaartjes van plastic?”
“Nee mevrouw, die zijn van been.”
“Bot bedoel je? Oh. Waarom niet van plastic?”
“Nou, omdat we hier de middeleeuwen proberen uit te beelden?”
“…”
“…En in de middeleeuwen hadden ze nog geen plastic?”
“Oh ja, natuurlijk! Haha!”

Maar de meesten hadden vooral bewondering voor mijn geduldwerkje. Ook heel leuk dat schoonmammie en schoonpappie nog even langskwamen.

Zondagavond pakten we weer in en vandaag heb ik gelukkig vrij om alle meuk weer op te ruimen en te wassen. En weer mijn normale lichaamstemperatuurregeling terug te vinden.