Vanmiddag mochten we met Tweedledum & Tweedledee optreden tijdens de kerstlunch van het Cluster Ondersteuning (waar mijn afdeling onder valt) van de Radboud Universiteit! Zoals verteld had de secretaresse die het organiseerde, in de clusternieuwsbrief gelezen over mij en mijn doedelzakvaardigheden en ons naar aanleiding daarvan gevraagd.
Uiteraard was ik wel lichtelijk nerveus. We spelen normaal gesproken ook voor veel mensen, maar die grote aantallen lopen gedurende de dag druppelsgewijs langs – nu zaten er zo’n 350 man tegelijkertijd in een zaal naar ons te luisteren! Waaronder veel bekende collega’s, die ik ook later nog onder ogen moest kunnen komen. En mijn directe collega’s hadden al meerdere keren laten vallen dat de medewerker die vorig jaar een optreden verzorgde, was afgegaan als een gieter… (“Niet om áán te horen, gewoon gênant! Dus hee, sléchter kun je het nooit doen, toch?”) Argh!
Maar ik vond het echt superleuk om te doen. Niet alleen zet ik mezelf als medewerker weer even op de kaart, zodat mijn collega’s weten dat ik besta, mochten ze advies nodig hebben, maar het is bovendien mooi om te zien hoe enthousiast mensen reageren op zoiets ‘bijzonders’. Want dit is natuurlijk niet ons gemiddelde middeleeuwse/fantasyevenementen-publiek, dus de meesten hebben ons soort instrumenten nog nooit gezien. En aangezien we er in kostuum stonden, was het ook een ongewoon plaatje om naar te kijken.

Gelukkig werd de muziek zelf ook gewaardeerd. Tijdens het optreden zag ik diverse mensen glimlachen en mee swingen. En tijdens onze afsluitende kerstmedley zong zowat de hele zaal mee op ‘Midden in de winternacht / Er is een kindeke geboren / Gloria in excelsis Deo’!! (Vooral het ‘gloooo-hoo-hoo-hoo-hoo-hoooo-ri-a’ – dat stukje tekst kende in ieder geval iedereen
) Dat had ik niet verwacht en was echt een leuke opsteker.
En alles blijkt weer relatief te zijn. Collega: “Toen jullie zeiden dat jullie na dat middeleeuwse kerstliedje een paar meer bekende kerstliedjes gingen spelen, dacht ik aan wat er nu in de top-100 staat enzo, zoals Mariah Carey. Maar jullie speelden van die liedjes die we heel vroeger zongen!” ![]()
Achteraf ook veel complimentjes gekregen en natuurlijk een hoop vragen beantwoord over onze instrumenten en hoe ik ertoe ben gekomen om zoiets te gaan doen.
En we hebben weer podiumervaring opgedaan! Ik ben heel tevreden.

Dapper hoor!
Voor collega’s/bekenden/familie optreden is altijd veel enger dan voor onbekende mensen…
Respect!
Wat Kenshin zegt. Petje af!
Dapper! Fijn dat het een positieve ervaring is geworden.