Na wat goede verhalen van anderen, vroeg ik Mark of hij met me mee wilde naar de Nederlandse film Michiel de Ruyter. Het bleek een goede keuze!

Met een budget van 8 miljoen is het een behoorlijk mooie film geworden. Mooie kostuums, prachtige schepen en meer details om je lippen bij af te likken.

Het is erg bijzonder om Nederlandse opnamelocaties te hebben. Uiteraard krijg je diverse bekende gebouwen te zien (en er komen terloops een hoop schilderijen van de oude meesters langs – spot ze allemaal!), maar nog leuker is om gewoon eens de binnenkant van een Nederlands huis als decor te zien. Ik ben zo gewend aan de Amerikaanse interieuren, dat het echt opvalt als er eens Nederlanse deuren te zien zijn. En de manier waarop een woning is ingedeeld, is toch ook wel echt verschillend per land. Normaal gesproken valt je dat niet op, maar als je het in een film terugziet denk je gelijk: ja, dat is een Nederlands huis!

Omdat het aanbod aan Nederlandse acteurs natuurlijk enigszins beperkt is, komen er ook een hoop bekende gezichten langs. De keuze van de hoofdrolspeler, Frank Lammers als Michiel de Ruyter, werkte voor mij helaas niet. Ik ken hem vooral als ‘die man van de Jumbo-reclame’ en zo zag ik hem de hele film door. Bovendien vind ik zijn uitstraling irritant. Zo’n zuchtende lamme tak waar je niets aan hebt. Maar dat is persoonlijk.

Wat ik ook jammer vond, is dat alle zeeslagen eigenlijk op elkaar leken. Hop, de zee op. Hop, kanonnen laden. Hee, schiet es op! Boem boem boem, in het rond vliegende houtsplinters. Yes, gewonnen of shit, verloren. Daar had wat mij betreft wel wat meer opbouw, onderscheid en spanningsboog in mogen zitten. De film draaide net zo veel om hoe de politiek en het familieleven invloed had op De Ruyter, als hoe hij zijn zeeslagen uitvoerde. Maar goed, het was dan ook behoorlijk veel verhaal om in de film gepropt te krijgen, ook al hebben ze daar bijna 3 uur voor uitgetrokken.

Mijn geschiedeniskennis is niet zo goed, maar volgens Mark was de film behoorlijk historisch accuraat, op enkele romantiserende vrijheden na natuurlijk. Maar daar blijft het een film voor.

Zo’n kijkje in de geschiedenis doet mij ook weer beseffen hoeveel de mensheid toch maar voor elkaar heeft gekregen door de handen uit de mouwen te steken. Niks machines en fabrieken zoals wij nu kennen: al die schepen moesten volledig met de hand worden gebouwd! Wat een werk.
En dan die prachtige interieurs. In ieder meubelstuk werd moeite gestopt, want het ging immers je hele leven mee. Al die gedetailleerde houten versieringen, die kennen we niet meer dankzij onze IKEA-cultuur

Conclusie: het is geen spannende film waarbij je op het puntje van je stoel zit, maar het is een mooi en boeiend kijkje in de Nederlandse geschiedenis.