Nu ik de double face-techniek beheers, kan ik veel mooiere patroontjes weven met mijn kaartweefgetouw. Zoals dit bladermotief:

Het bandje dat ik heb gemaakt is bedoeld als demonstratiemateriaal voor tijdens re-enactmentevenementen, dus een kort stukje was voldoende. Omdat ik veel te veel garen had ingeregen, heb ik van het resterende deel gelijk een boekenlegger voor in onze marktkraam gemaakt:

Ik vind het echt supermooi geworden, al zeg ik het zelf. Niet zozeer vanwege mijn weefkwaliteiten (er zitten her en der wat foutjes in en in het begin waren niet alle draden gelijk op spanning), maar het patroon vind ik erg geslaagd en bovendien ben ik fan geworden van dit materiaal: een dik zijdegaren. Het blijft mooi glad tijdens het weven en kleeft dus niet aan elkaar zoals wol, het is supersterk én het geeft niet al te veel mee. En deze kleuren vind ik ook prachtig samen, net als het beetje glans dat er in zit.

Naar middeleeuwse normen is dit zijdegaren veel te dik vrees ik. Dus nu moet ik maar eens op zoek naar fijner garen. Ik denk dat ik dat online moet gaan kopen, want ik had al veel mazzel dat ik dit spul gewoon in de Nijmeegse wolwinkel vond.

Ik heb nu ook nieuwe afwerktechnieken geprobeerd. In eerste instantie knoopte ik de uiteinden vast, maar dat werd niet zo mooi. Vlechtjes pakten ook niet altijd mooi uit. Mijn laatste bandjes stikte ik vast. Dat vond ik echter ook niet optimaal resultaat geven. Op de linker foto heb ik de uiteinden in bosjes verdeeld en omwikkeld met garen, op de rechter foto heb ik de weefdraad met een naald een paar keer teruggestoken in het weefsel en vervolgens gewoon afgeknipt.

Het is ontzettend fijn dat ik tegenwoordig lid ben van een Facebookgroep genaamd ‘Historic Tablet Weaving’. In het begin zocht ik alles zelf uit met behulp van een basisboek en door maar gewoon wat te prutsen en experimenteren. Ik had immers geen juf en moest zowat alles zelf ontdekken. Nu kan ik in die groep om tips vragen en ook heel veel leren van wat anderen posten, zoals bijvoorbeeld bovenstaande afwerktechnieken.

Grappig dat anderen dezelfde dingen blijken te doen die ik ook zelfstandig had ‘uitgevonden’: spanning verbeteren door er gewichtjes aan te hangen, een kiltspeld gebruiken om de kaartjes tussentijds bij elkaar te houden, enzovoorts. En dat bepaalde wol absoluut ongeschikt is om mee te weven en dat je kamgaren moet gebruiken om te voorkomen dat het breekt tijdens het weven. Het had me echter veel tijd en frustratie gescheeld als iemand het me gewoon een keer voor had gedaan en me enkele foefjes had geleerd, in plaats dat ik zelf het wiel moest uitvinden…

Blijkbaar geldt dat voor zowat alle handwerktechnieken, zoals ik ook al merkte bij het breien en naalbinden. Maar ik blijf vrees ik toch altijd het type ‘zelluf doen!’