Zoals eerder geshowd heb ik inmiddels een warme gardecorps. Maar als ik in de winter buiten doedelzak speel, worden uiteraard ook mijn vingers heel koud.

Op de Midwinter Fair draag ik doorgaans gewoon vingertoploze gebreide handschoenen. Maar dat is niet historisch correct, dus niet bruikbaar voor reënactmentevenementen. Ten eerste omdat ze in de middeleeuwen (waarschijnlijk) nog niet breiden, ten tweede omdat middeleeuwse handschoenen geen aparte vingergaten hadden. Het waren wanten, soms met enkel een opening tussen de middelste vingers.

Wel historisch verantwoord is naalbinden: een soort knooptechniek die je doet met je vingers en een grote naald. Het heeft ook wel wat weg van haken.

Dus besloot ik om zelf handschoenen te gaan naalbinden. Hoe moeilijk kon het zijn? Ik hoefde alleen even de techniek te leren…

Op internet vind je alles, dus ook websites die aan de hand van plaatjes en videos uitleggen hoe het moet. Maar al snel bleek dat voor leren naalbinden precies hetzelfde geldt als voor leren breien via het internet: het begrijpen van de stappen is echt heel lastig. Uiteindelijk kom je er wel uit, maar als iemand het even live voordoet, heb je het gewoon 10x zo snel door.

Aldus besloot ik het nuttige met het aangename te verenigen en nodigde ik Marion uit voor een avondje pannenkoeken eten (nom!) en bijkletsen onder het genot van een pot thee, waarbij ze me gelijk de beginselen van deze handwerktechniek kon uitleggen.

Gelukkig wilde ze dat wel en was ze ook nog eens zo lief om een houten naald voor me te snijden!

Na eerst een paar keer dezelfde fout te hebben gemaakt als bij het zelfstandig proberen, en herhaaldelijk mijn lusje domweg kwijt te zijn, had ik de timing van het laten gaan van het lusje door en ging het ineens heel snel!

Mijn eerste lussen waren erg los en bobbelig, maar al na een paar rondes werden ze steeds strakker en daadwerkelijk als dusdanig herkenbaar. Het aan elkaar vastzetten van het bindsel, zodat het een rondje werd, bleek heel makkelijk, net als het meerderen en minderen.

Na een paar uurtjes fröbelen had mijn allereerste poging dus al daadwerkelijk de globale vorm van een open handschoen!

Nog zonder duimstuk, en hij is te strak om over mijn hand te krijgen, maar de techniek heb ik nu door en ik kan nu ook inschatten hoeveel lussen er met mijn manier van naalbinden in een centimeter gaan (met deze woldikte in ieder geval), dus de volgende zou best wel eens gelijk draagbaar kunnen worden. Die ga ik dan ook van 100% wol en in authentieke kleur maken, in plaats van dit probeerrestantje.

De tijd die het kost om zo’n stuk te maken, valt me ook alleszins mee. Ik ben waarschijnlijk weer veel te optimistisch, maar hopelijk heb ik voor het komende reënactmentevenement daadwerkelijk een paar warme, authentieke handschoenen…