De eerste dagen van mijn kerstvakantie ben ik een soort kluizenaar geweest. Ik heb mezelf in mijn hobbykamer teruggetrokken en alleen maar naaiprojectjes afgerond. Heerlijk, om zo veel van mijn to-do-lijst af kunnen strepen!

Helaas zat er niks blogwaardigs tussen. Een tussenschot voor in mijn nieuwe tent, een extra dunne chemise (onderjurk van een reënactment outfit) en een stuk progressie in de Old West dress. En een kraamcadeautje, maar ook daar kan ik nog niet over bloggen uiteraard.

Omdat ik voor de kerstdagen alle must-sews weg had gewerkt, had ik vandaag eindelijk tijd om met een nieuw kaartweefproject te beginnen. Als ik op evenementen uitleg wat je allemaal met kaartweven kunt, vertel ik dat je ook complexe patronen, waaronder letters, in weefsels kunt maken, door de kaartjes niet als groep, maar individueel te draaien. Beetje jammer alleen dat ik daarvan geen voorbeeld had ter demonstratie, omdat ik de techniek zelf nog niet onder de knie had…

Tot nu toe heb ik altijd ‘voorgeprogrammeerde’ patronen geweven. Door de verschillende kleuren garen vooraf in een bepaalde volgorde door de gaten in de kaartjes te rijgen, en vervolgens de kaartjes volgens een vaste routine (bijvoorbeeld 4x voorwaarts, 4x achterwaarts) te draaien, ontstaat een repetitief patroon. Dat is relatief makkelijk – vooral het inrijgen is veel denkwerk.

Maar wat ze in de middeleeuwen deden, was voornamelijk een techniek genaamd ‘double-faced weaving’. Dan bevatten alle kaartjes slechts twee verschillende kleuren, op een vaste wijze door de gaten geregen. Tijdens het weven bepaal je pas het patroon, door kaartje 1 de ene kant op te draaien, kaartje 2 de andere kant op, etc.. Er is altijd één van beide kleuren boven en de andere kleur zit onder, zodat de achterkant van je weefsel een spiegelbeeld wordt van de voorkant.

Het individueel draaien van de kaartjes is natuurlijk een stuk complexer dan alles tegelijk draaien. Maar het moest er maar eens van komen.

Met mijn gebruikelijke optimisme bedacht ik gelijk een woord dat ik wilde weven, in plaats van een eenvoudig motiefje. En ook nog eens met breekbaar linnen, in plaats van wol of katoen. Dus ik had helemaal niet verwacht dat het gelijk een succes zou worden!

Work in progress:

Tadaaaaaaaa (klikbaar):

De ‘t’ zou ik bij nader inzien hoger hebben gemaakt en de eerste twee letters zijn niet op correcte wijze geweven, maar volgens mij zie je dat laatste alleen als je een ervaren kaartwever bent. Aangezien dit stuk band bedoeld is om bezoekers op een middeleeuws evenement te laten zien wat er mogelijk is, is dit dus prima bruikbaar.

Aan het eind heb ik zoals je ziet nog even geëxperimenteerd met patroontjes uit de losse pols.

Omdat ik nog wat draad over had op mijn weefgetouw, heb ik gelijk een eenvoudig armbandje geweven voor in de marktkraam. Hier zie je goed hoe de voor- en achterkant spiegelbeeld van elkaar zijn. Hij is dus ook tweezijdig te dragen.

Hoewel ik eerst dacht dat deze techniek veel moeilijker was dan degene die ik eerst deed, en het inderdaad veel meer concentratie vereist om de juiste kaartjes de juiste kant op te draaien, is double-faced weaving op een bepaalde manier ook weer makkelijker. Ik vond het nu veel duidelijker om te zien waar ik was gebleven of welke kant ik op moest draaien, zonder naar het patroon te hoeven kijken.

Ik ben echt helemaal trots op mezelf! Het voelt echt alsof ik hiermee een volgend niveau heb bereikt. *Ding* Achievement unlocked!
En nu ik deze techniek beheers, durf ik pas echt te beweren dat ik kan kaartweven.

Uiteraard zijn er nog véél meer technieken om te leren, kan ik nog veel dingen in mijn weefsels verbeteren en zijn er nog vele patronen en materialen om te ontdekken. Ik kan dus nog jaren vooruit hoor. Maar met deze techniek ligt er een heel scala aan nieuwe mogelijkheden voor me open. Yay!