Vanuit mijn werkkamer hoor ik het kattenluikje klapperen. Gelijk daarna klinkt een gesmoord gemiauw. En nog een keer.
Verschrikt spring ik op en ren ik naar beneden. Sammy zal toch niet gewond zijn…?
Zodra ik de hoek van de trap om ben, zie ik hem al in de gang. Met iets in zijn bek. Een heel groot, heel zwart iets in zijn bek…
Sammy heeft een friggin’ kraai gevangen! En zojuist dus doodleuk naar binnen gesjouwd. :-X
Voordat ik doorheb wat er gebeurt, is hij de trap al op en de slaapkamer in gerend. Daar dumpt hij het arme dode vogeltje.
Nou ja, dood… zag ik nou zijn klauwtje bewegen?
Ja dus. Shit, een half dode vogel. Nou moet ik ‘m zeker uit z’n lijden gaan verlossen… Argh! :-S
Voorzichtig pak ik de vogel op. Hij voelt nog warm. Now what? Eerst maar eens naar beneden toe lopen. En ik loop richting trap.
Waarop de vogel ineens zijn kop naar me toedraait en begint te spartelen! Het slimme beest hield zich alleen maar dood!
Hij bijt in mijn vinger, ik laat los, en het beest flappert nu als een malle rond in Mark’s kamer. Heb ik weer…
Gelukkig landt hij niet veel later achter de monitor in de hoek, waardoor ik ‘m in kan sluiten en voorzichtig kan oppakken.
Nog steeds bijtend en klapperend met de vleugel die ik niet vast kon houden, ren ik met de vogel in mijn handen naar beneden en gooi ik hem door de achterdeur naar buiten, waarop hij heel hard wegvliegt. Gelukkig maar…
Sammy is me gevolgd en is Not Amused. Hij blaast tweemaal om te laten merken dat hij niet al die moeite heeft gedaan om vervolgens toe te moeten zien hoe ik zijn prooi weer laat ontsnappen! Dom mens…
Snel geef ik hem maar een paar stukjes kaas en complimenteer ik ‘m op vriendelijke toon met zijn prestatie. Sammy eet ze smakelijk op en gaat tevreden op de grond liggen. Zo. Dat was wel weer genoeg inspanning voor vandaag.
Nu moet alleen ik nog even de adrenaline kwijt…
Tja, en als je hem met kaas blijft belonen elke keer dat hij met een kraai binnenkomt, duurt het niet lang meer voordat Sammy een afspraak heeft gemaakt met de kraai om zijn kaas met hem te delen in ruil voor zijn medewerking….
Leuk hè, huisdieren? :-p
Kraaien komen niet in onze tuin (merels/mussen/duiven wel), maar Melisse heeft al wel 2 jonge musjes vermoord. Gelukkig wil ze die best graag ruilen voor een brokje, hoewel ze daarna wel een half uur gaat mauwen om terug naar buiten te mogen naar haar prooi (die inmiddels in de groenbak is verdwenen).
En Lina neemt kikkers mee naar binnen. Aangezien ze er een hobby van maakt om de kop op te eten en de ingewanden er lekker naast te laten liggen jagen we haar meestal met prooi en al weer naar buiten. Toch fijn als ze het met een miauw (met volle bek) even aangeven, hè?
Wat een avontuur. Ben blij dat het bij ons nooit verder is gekomen dan levende (gillende!) kikkers.